بادغيس : شهرى است بزرگ و آباد در سه منزلى سمت شمالى هرات كه اكنون خراب و محل سكونت تركان است و يا ناحيه اى است مشتمل بر دهات بسيار از اعمال هرات، كه در اصل به مناسبت هبوب رياح بادخيز بوده.

بادْفَر; بادَفراه : بادآفراه[ر.م] و بادبر[ر.م] و خِشت باد[ر.م].

بادْفرنگ : (چو دلبر) بادفر[ر.م] و (چو درنگ) آتش پارسى[ر.م].

بادِ فرودين; بادِ فروردين : باد دبور[ر.م] است.

بادفروش : مزاج گوى[ر.م].

بادفَره : بادفراه[ر.م].

بادِ فَوْرَدين [١]: باد دبور.

بادكانه : بالكانه[ر.م].

بادِ كج; بادِ كژ : بادى كه محلّ وزيدن آن ميان دو باد باشد، خصوصاً ميان باد دَبور]بادى كه از مغرب وزد [و باد صبا[بادى كه از مشرق وزد].

بادْكش : بادفر[ر.م] و دم آهنگر و غيره و حجامتى كه بر آن تيغ زنند.

بادِ كُنجى : قولنج و نفخى كه پشت آدمى را خم كند.

بادگان; بادگانه : بزرگان و مُحتشمان و محلّ و مكان و خزانه دار و پاسبان و پس و پيش پنجره و گريبان، خصوصاً آنچه از درونش، بيرون نمايان بوده و از بيرونش، درون را نتوان ديد.

بادگِرد : گردباد.

بادِ گُند : باد فتق خصيه[بيضه].

بادگير : گذرگاه باد و جايى كه باد از آن آمدوشد نمايد و خانه تابستانى را هم گويند.

بادِ گيسو : كبر و غرور زنان.

بادِ مسيح; بادِ مسيحا : نفس حضرت على(عليه السلام)كه مرده را زنده مى كرد.

بادْمهره : مهره مار كه از قفاى سر افعى برمى آرند.

بادِ نوا : صوت و نفس و خوانندگى.

بادِ نوروز : باد بهار و هم لحنى است از موسيقى.

باد و بيد : (با دال مهمله و مُعجمه در آخر) بى فايده و ناسودمند.

باد و دم : كبر و غرور و تجبّر و خودنمايى و قدرت و طاقت.

بادويز; بادويزَن : بادبر[ر.م] و بادزن.

بادِ هرات : بادى كه از مشرق و يا از مابين مشرق و شمال وزد، به خلاف دَبور[بادى كه از مغرب وزد].

بادْهرزه : افسونِ دزد بر مردم به جهت گرانى خواب، كه بر صاحب متاع بدمد.

بادِ هوا : مُفت و رايگانى و مجّانى.

بادابرَنگ; بادارَنگ : ليمو و ترنج و بادرنگ[ر.م].

باداش : پاداش و مكافات.

بادام : ميوه و ثمرى است معروف كه داراى دو قسم تلخ و شيرين، و به عربى «لوز» و به فرانسه «آماند» گويند.

بادام شكوفه فشان : چشم گريان است.

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. ضبط لغت نامه دهخدا: باد فَوَردين.