قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٣٢١

اوشوبوش : كرّوفرّ و خودنمايى.

اوشاب : بر وزن و معنى اوباش.

اوشار : (چو چوگان) افشار، بر وزن انصار.

اوشاردن ;اوشاريدن : فشاريدن.

اَوشال : بركه و تالاب و انبار آب.

اوشان : (چو خوبان) ايشان و (چو چوگان) چشان[ر.م]و امر و فاعل از اوشاندن[ر.م].

اوشاندن; اوشانيدن : فشانيدن.

اوشك : (چو حوضك) بلغور و شبنم.

اِوشِن : سعتر[ر.م].

اَوشَنگ : شريت[ر.م] معروف.

اوشوبوش : (ع) كرّوفرّ و خودنمايى.

اوشون : (چو موزون) شنه[ر.م] دهقانان.

اوشه : (چو روضه) بلغور و شبنم و (چو روزه) مرزه و سعتر[ر.م]و كلبانى[ر.م].

اوشهنگ : (چو هوشمند) نام اصلى هوشنگ]دوّمين پادشاه پيشدادى[.

اوشين : (چو توهين) سعتر[ر.م].

اوطا : اوطه[ر.م]، افراداً وتركيباً.(كى)

اوطاس : (ل) دشتى است در عربستان كه غزوه حنين در آنجا اتّفاق افتاده.

اوطاغ; اوطاق : به تركى عثمانى، حجره و مغازه و سايبان و خيمه و چادر بزرگ كه با يك يا دو ستون نصب شود و در زبان اهالى ما قسمى از خانه مرتبه فوقانى است.

اوطه : حجره و غرفه و منزل و كاروان سرا و صندوق خانه و خانه اندرونى.(كى)

اوطه باشى : وكيل منزل و خادم كاروان سرا.(كى)

اوغا : (چو غوغا) باد و اوغر[ر.م].

اوغر : (چو كوثر) مجمع اكابر و ملوك و جايى كه باد بسيار وزد.

اوغست; اوغستيس; اوغستين : آغستوس[ر.م].

اوغوز : آوغوز[ر.م].

اوغوز خان : آوغوزخان[ر.م].

اوغوست; اوغوستس; اوغوستين رآغستوس.

اوغون : انگ[ر.م] و سقف دهان.

اوف : قصبه اى است از طربزون]در تركيه[ كه در مصبّ نهرى موسوم به همين اسم واقع]است[.

اوفا : نهرى است در روسيّه و هم علّتى است كه در دست و پاى ستور به هم رسيده و بدان سبب لنگ شود.

اوفتادن : اُفتادن.

اوفربيون; اوفرفيون : (ل) فرفيون[ر.م] است.

اوفسانه : افسانه.

اوقا : (ل) نهرى است در روسيّه و هم ولايتى است در آن مملكت كه نفوس آن در حوالىِ يك كرور]پانصدهزار [و نيم است.

اوقاش : بر وزن و معنى اوباش.

اوقتابر; اوقتابرا : اُكتابر[ر.م].

اوقتاى : اوكتاى[ر.م].

اوقتوبر; اوقتوبرا; اوقتيابر; اوقتيابرا : اُكتابر[ر.م].

اوقسوس : نام قديمى نهر جيحون]در آسياى مركزى [است.

اوقَطاريون : غافث[ر.م].(نان)

اوقلى : كليد.(نان)

اوقليد : مخفّف اوقليدس.

اوقليدس; اوقليدش; اوقليديس; اوقليديش : نام دو نفر از مشاهير پيشينيان بوده كه يكى، از حكماى يونان و در ٤٠٠ مقدم ميلادى در مملكت مغاره]در يونان[تولّد يافته و در خدمت سقراط تحصيل فنون نموده و بعد از وفات آن حكيم، مدرسه اى به نام مغاره تأسيس داده و مطالب استاد خود را تدريس مى نمود و ديگرى از اعاظم قدماى رياضيين و بلكه مؤسّس علم هندسه و موجد فنون رياضيّه بودى و كسانى كه بعد از وى تدوين رسائل نموده اند خوشه چينان خرمن او مى باشند، و اين حكيم در شهر صور]در لبنان[ يا اسكندريّه]در مصر [تولّد و در ٣٢٠ يا ٣٧٠ مقدّم ميلادى در اسكندريّه به تدريس رياضيّات پرداخته و بطلميوس]منجم مصرى در قرن ٢م [هم نزد وى تلمّذ داشته، و تداوين بسيارى از وى در اثر مى باشد كه اشهر آنها كتاب اصول هندسه او است كه در