اشگلك : (چو دلْ ستم) چوبكى است به مقدار چهار انگشت كه ريسمانى بر كمر آن بسته و دو پارچه چادر و خيمه و بالا و پايينش را بدان به هم وصل كنند و آن به منزله گوى]دكمه [گريبان است.

اشگن : (چو بلبل) شگن[ر.م].

اشگند : (چو فرزند و دلبند) خراتين[ر.م].

اشگنش : (چو سرزنش) ديوار ساختن و عمارت كردن.

اشگنه : (ر) چين و شكنج اندام و نوايى است از موسيقى و آبگوشت پخته معروف و نانى كه ريزه كرده و در آن ريزند.

اشگول : (چو دلْ خون) اشگوليدن[ر.م] و امر و فاعل از آن.

اِشگوليدن : شكرفيدن[ر.م].

اشگون : شگن[ر.م].

اشگير : (چو دلگير) شفترنگ[ر.م].

اشگيزه : جفته و لگد انداختن ستور و بهايم.

اِشگيل : بر وزن و معنى اشكيل با كاف عربى.

اَشگيود : بر وزن و معنى اشكبود با كاف عربى.

اشلنج : (چو دلبند) جانماز و سجّاده.

اشلنگ : شلنگ.

اشلون : (چو دلْ خون) شلون[ر.م].

اِشلوهَك : خس و خاشاك و خار و خسك.

اشليخ : (چو دلگير) صدا و آواز و فرياد.

اشلير : شفترنگ[ر.م]و زره كوتاه و جامه اى كه در زير زره پوشند.

اشليزه : جفته و لگد انداختن ستور و بهايم.

اشليل : اشلير[ر.م].

اَشُليم : شلمك[ر.م].

اَشَن : بر وزن و معنى كفن و كالك[ر.م]و جامه وارونه پوشيده.

اشنا : (چو صحرا) شنا و گوهر گران بها.

اَشناب : شناب[ر.م].

اشنابيدن : (چو ترسانيدن) شنابيدن[ر.م].

اشنار : اشناريدن[ر.م] و امر و فاعل از آن.

اشناريدن : شنابيد[ر.م]ن.

اَشناگر : شناگر و شناكننده.

اشنان : (چو گلدان) گياهى است كه در تنظيف جامه و بدن معمول بوده و بيشتر بيخ آن گياه را ناميده و به عربى «حُرُض» و «غاسول» گويند و به نوشته مخزن[ر.ض] و غيره، اشنان هم عربى است و به پارسى «چوغان» و «كِرمَك»