اَستَنبوب : (ل) به نوشته تحفه[ر.ض]، نام پارسى ثمر درخت پيوندى نارنج و ترنج و ليمو است كه با يكديگر پيوند كنند و به عربى «زُنبوع» نامند و در افعال ضعيف تر از ترنج و قوى تر از ليمو و مقاوم سموم و مضرّ سينه است.

استنبول : (چو دلبرگون) استانبول.

استنبه : (چو دلبرچه) سِتَنبه[ر.م].

استنج : (چو دلبند) ستنج[ر.م].

استنجا : (چو استفتا) به عربى، خلاص كردن و رهايى دادن و طلب نجات كردن و بيرون آمدن غايِط را طلبيدن.

استنخيز : (چو دلبرگير) رستاخيز.

استندن : (چو دل در غم) ستانيدن.

استنشاق : (ر. ف) مَضمَضه[ر.م].(عر)

اِستو : ستو[ر.م].

استوا : (چو اكتفا) به عربى، مستوى و برابر شدن و (چو بُلبُلا) بلوكى است مشتمل بر ٩٣ قريه از نيشابور و در «خطّ استوا» رجوع به «خط» نمايند و به پارسى «ستوا» است.

استوار; استوان : (چو گل عُذار) مضبوط و محكم و امين و معتمد و باور داشتن و تصديق نمودن.

استودان : (چو گلگونان) سُتودان[ر.م].

اُستودن : ستودن.

استور :(چو گلگون) ستور و (چو دلْ خون) به نوشته درارى لامعات[ر.ض] نام فرانسوى چتر و شَمسيّه]چتر [است.

اِستورژون : (ل) رجوع به «سِريشمِ ماهى» نمايند.

استوقولوم; استوقهلم; استوقهولم; استوكولوم; استوكهلم; استوكهولوم : شهرى است شهير كه تجارت آن داير و مقرّ سلطنت دولت اِسوِج]سوئد[ و نفوس آن در حوالى نودهزار و يا سيصدوپنجاه هزار مى باشد.

استون : (چو گلگون) ستون.

اُستوناوَندردماوند.

استونه : سِتونه[ر.م].

اُِستوه : سُتوه[ر.م].

اُِستوهيدن : سُتوهيدن[ر.م].

اُستوى : مهره پشت.

استه : (چو دسته) استخوان و هسته و (چو پُسته) سرين و كفل و (چو فلفل) لجاجت و ستيزه و سَته بر وزن مزه و (چو بلبل) استوه[ر.م] و ضجرت.

استهروش : (چو دلبرگون) عقاب و يا مرغى است ديگر.

استهزا : (ر.ف) كه مسخره است، رجوع به «مسخره» نمايند.(عر)

اِستِهيدن : لجاجت و ستيزه و غريو و عربده و آواز بلند كردن و شور و غوغا نمودن و سخن نشنودن و نافرمانى كردن.

استى : (چو هستى) سَتى[ر.م] و آستين و آبستن.

اِستيخ : سِتيخ[ر.م].

اَِستير : سِتير[ر.م].

اِستيز; اِستيزه : ستيزه، افراداً وتركيباً.

اِستيزيدن : ستيزيدن.

استيژه : جَفرَسته[ر.م].

استيغ : ستيخ[ر.م].

استيم : (چو دلگير) سِتيم[ر.م]و (چو تسليم) آستين و دهان ظروف.

استين : (چو دستين) آستين، افراداً و تركيباً.

اَستينه : تخم مرغ.

استيهدن : سَتيهيدن.

اسحاره : (چو گهواره) دواى تودرى[ر.م].(مى)

اسحاق : (چو دلدار) يا اسحق; نام نامى يكى از انبياى عظام(عليهم السلام) كه پدرش، حضرت خليل(عليه السلام) و مادرش، ساره و در ٣٤٢٣ يا ٣٥٦٨ هبوطى در هنگام ٩٠ يا ٩٩ يا ١٢٠سالگىِ پدر و ٩٠ يا ٩٦سالگىِ مادر متولّد و در ٤٠ سالگى به نبوّت مبعوث، و به ارشاد كنعانيان و اهالى شامات مأمور، و در ١٨٠ يا ١٨٥سالگى بدرود جهان گفت. و اگرچه پاره اى اخبار مأثوره]منقول[ از ائمّه دين اسلامى موافق زعم يهود و نوشته تورات به ذبيح بودن همين اسحاق دلالت دارد، ليكن حديث شريف مشهور «أنا ابنُ الذَّبيحين» به خلاف آنها ذبيح بودن حضرت اسماعيل(عليه السلام)