است : (چو دست) استر و استخوان و هَستو[ر.م]و استا[ر.م]و يكى از ادوات ربط و (چو پشت) سرين و كفل و حلقه دُبُر و افكندن و انداختن و امر و فاعل از آن و (چو خشت) ستايش و مدح و ثنا و ايستادن و امر و فاعل از آن و كفل و حلقه دُبُر.

استا : (چو خرما) استاد و تفسير كتاب زند و (چو صحرا) تفسير كتاب زند و قلعه محكمى است در ولايت رستمدار]در آمل[و (به كسر اول) ستايش كننده و نام قريه اى است در سمرقند]در ازبكستان[.

استاب : (چو دلدار) استابيدن[ر.م] و امر و فاعل از آن.

اِستابيدن : شنا كردن.

استابر : (چو دل دادن) شناكننده.

اِستاخ : سِتاخ[ر.م].

استاخوررسِتَخر.

استاد : (چو دلدار) ماضى اِستادن و (چو گُل باز) معلّم و آموزنده و داننده صفتى از امور كليّه و جزئيّه و فعل ماضى از اُستادن[ر.م].

اُستادبَران : دهى است در اسپهان.

استادخزر : دهى است در رى.

استادن : (چو دل دادن) مخفّف ايستادن و (چو رخ دادن) مخفّف اوستادن[ر.م].

استاذ : (چو گل باز) استاد و يا معرّب آن.

استار : (چو دستار) استاره[ر.م]و (چو دستار) آستار[ر.م]و رجوع به «من» و «درهم» هم نمايند.

اِستارباد : استرآباد[ر.م].

استاروه : (ل) به نوشته احمد رفعت[ر.ض]، شهرى است مركز قضاوت از نواحى جزيره آغريبوز]در درياى مديترانه[.

استاره : (چو دلْ پاره) ستاره، اِفراداً وتركيباً.

اِستاغ : سِتاغ[ر.م].

استافيل : (چو اسرافيل) انگور.(مى)

اِستاك : سِتاك[ر.م].

استالف : (ل) نام موضعى است در هشت فرسخى سمت شمالى كابل كه بر پانصد خانه مشتمل و آبش خوش گوار و هوايش سازگار و مردمانش بى ادب و حنفى مذهب مى باشند.

استام : (چو دشنام) ستام[ر.م].

استان : (چو دستان) ستان[ر.م]و آستان[ر.م].

اِستانبول : نام شهر قسطنطنيّه و رجوع بدانجا نمايند.

اِستاندن : ستاندن.

استانكوى : (ل) نام يكى از جزاير بحر ابيض]درياى مديترانه [كه مركز لوا و بيرق و تجارت بز و گوسپند در غايت رونق و مولد اَبقراط بوده و در تحت درخت چنارى كه الآن هم باقى است تدريس مى نموده، و در وسط آن

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. ضبط لغت نامه دهخدا: اسپهبدخُورَّه.