اَژدَها : رايت و علم و سربيرق و تيغ و شمشير و مردم شجاع و دلير و خشمناك و نام اصلى ديگر ضحّاك]از شخصيّت هاى پليد شاهنامه[و مطلق پادشاه ظالم و سفّاك و هم حيوانى است معروف كه «مار بزرگ» نيز گفته و به عربى «ثُعبان» و «تِنّين» ناميده و به نام برّى و بحرى به دو قسم، مقسوم مى باشد كه اوّلى مانند مار از دهن گزيده و دويّمى مثل عقرب از دنبال مى گزد و هر دو قسم پا و دست و چنگال داشته و بر سرش دسته مويى چون كاكل بوده و هر كس را كه بگزد، به نَزفُ الدَّم]خون ريزى [مى كشد.

اژدهاپيكر : مردم قوى هيكل.

اژدهاى چرخ; اژدهاى فلك --->تِنّين.

اژدهاك : (چو پهلَوان) اژدها[ر.م]و نام اصلى ديگر ضحّاك]از شخصيّت هاى پليد شاهنامه[.

اژرد : (چو كمند) لون و رنگ.

اژرنگ : (چو بدرنگ) خيار بادرنگ[ر.م].

اژغ : (چو صمغ) آزوغ[ر.م].

اژغچ : (چو مسجد) لبلاب[ر.م] و عشقه[ر.م].

اژكان; اژكن; اژكهان; اژكهن : (چو دربان و بهمن و پهلَوان و كرگدن) مردم كاهل و تنبل و باطل و مهمل و آواره و بيكاره و قفس و پنجره.

اَژگيل : بر وزن و معنى ازگيل.

اژنج : (چو نهنگ) ژفك[ر.م]و آزنگ[ر.م].

اَژَند : آزند[ر.م].

اژندن; اژنديدن : (چو سمندر و نورديدن) آزيدن[ر.م].

اژنگ : (چو نهنگ) ژفك[ر.م]و آزنگ[ر.م].

اژوغ : (چو عمود) آزوغ[ر.م].

اژه : (چو مزه[١]) آهك.

اژهان; اژهن : (چو دربان و بهمن) اژكان[ر.م].

اَژيانه : آزيانه[ر.م].

اژيخ : (چو شريك) آزيخ[ر.م].

اژيدن : (چو رَسيدن) آزيدن[ر.م].

اَژير : آزير[ر.م].

اَژيراك : بانگ و فرياد آدمى و غيره.

اَژيريدن : اَژير[ر.م] بودن و نمودن.

اَژيغ : زيغ[ر.م] و آزيغ[ر.م]و نفرت و عداوت.

اَژين : زين[ر.م] و آرايش و زينت.

اَژينه : آزينه[ر.م].

آيين پانزدهم

(در حرفالف با سين سعفص)