ازاره : (چو اماله) چادر و تنبان و شلوار و دامن و پايين عمارت و ديوار كه نسبت به آنها به منزله شلوار بوده و در هنگام نشستن پشت بر آن گذارند، و اين از زمين خانه است تا كنار طاقچه.

ازازدم : (چو كمانگر) لوبيا.

اَزال : (ل) نام ديگر شهر صنعا.

اَزايرا : مخفّف از اين را.

ازباندوت; ازبانديت : (ل) دزد و سارق و شقى و خائن، خصوصاً دزد دريا.

ازبر; ازبرم : (چو جعفر و بدمست) رجوع به تركيبات«از» نماييد.

ازبگ : (چو دختر) مخفّف اوزبگ.

ازبير : (چو انجير) ازبر[ر.م].

اَزُت --->آزوت.

ازخ : (چو ملخ) آزخ[ر.م].

ازد : (چو صبر) ازدو[ر.م].

ازداد : (چو فرهاد) كافور ميّت.

ازدر : (چو عنبر) زيبا و لايق و سزاوار.

اَزدست : مطيع و زيردست و محكوم به حكم.

اِزدَف : زعرور[ر.م] و آلوچه.

اَزدَمى : جانورى است نامعلوم.

ازدن : (چو رفتن و كَلَمَن) آزيدن[ر.م].

ازدو : (چو بُرزو) صمغ، خصوصاً از درخت ارجن[ر.م].

اُزدوى تازى : صمغ عربى.

ازده : (چو طلبه و هرزه) مفعول و ماضى بعيد از ازدن[ر.م].

اَزرَق : نام خطّ چهارم از هفت خطّ جام جم و به عربى، رنگ كبود است.

اَزرَقيّه : عنوان يكى از ٧٣ فرقه امّت مرحومه]مسلمانان [كه از جمله خوارج بوده و مرتكب كبائر را تكفير نموده و حضرت على(عليه السلام) و عثمان و زبير و عايشه و ابن عبّاس را سبّ]دشنام [و ناسزا گفته و ابن ملجم را مدح و ثنا كرده و قتل مخالف عقايد باطله خودشان را مباح شمارند و رجوع به ترجمه «هفتادوسه ملّت» هم شود.

اَزَرمِدُخت : مخفّف ازرميدخت[ر.م].

ازرميدخت : (چو سحر مى خفت و هرزه مى گفت) مخفف آزرميدخت [ر.م].

ازرنگ : (چو بدرنگ) زرشگ و خيار بادرنگ[ر.م].

ازغ : (چو صحن و سبك) آزوغ[ر.م].

ازغج; ازغچ : (چو مجلس) لبلاب[ر.م] و عشقه[ر.م].

اَزغَند : (ل) نام قصبه اى است.

ازفش : (چو مسجد) كاروان و قافله.

ازفنداك :(چو بداندام) قوس قزح]رنگين كمان[.

ازقون : (ل) به نوشته احمد رفعت[ر.ض] نام يكى از محترمين نصارى است كه كتابى به زبان سريانى در مواعظ نوشته و احوال اصحاب كهف را در آن درج نموده و در ٣٦١ ميلادى درگذشت.

ازكات : (چو بدذات) مردم بدباطن.

ازگن; ازگى : (چو منزل و سختى) آزگن[ر.م].

اَزگيل : ميوه اى است معروف و يا درخت آن; رجوع به «زعرور» نمايند.

ازم : (چو عزم) ساكت و خاموش و فرزند.

ازمان :(چو درمان) آرمان[ر.م]و (چو كرمان) ايرمان[ر.م].

اَِزمانانيدن; اَِزمانيدن : بر وزن و معنى ارمانانيدن و ارمانيدن.

ازمك : (چو دختر) لباس پشمينه.

ازمل : (چو تنبل) كثير و بسيار و مجموع و همه و آواز و همهمه.

اِزميد :(ل) به نوشتهاحمد رفعت عثمانى[ر.ض]، نام خليج بحر مرمره]در غرب تركيه[و هم شهرى است در ساحل شرقى همان دريا كه آب هاى معدنى آن بسيار و اراضى اش محصول دار و محلّ تردّد شُمَندُفِر]راه آهن در زبان فرانسه [استانبول]است [و در ١٥٥٩ ميلادى، يونانيان بنايش كرده و نيقوميديا نام كردند.

ازمير: (چو دلگير) شهرى است بى نظير و دلپذير و مركز كشتى آناطولى]آسياى صغير[ و مقرّ اداره ولايت آيدين]در تركيه [و در سمت شمال غربى آن ولايت و طرف شمالى بوغاز]تنگه [چناق قلعه سى و ساحل شرقى