اره جان; اره غان : (چو ننه جان و پشّه دان) شهر بزرگى است از نواحى فارس در پنجاه يا شصت فرسخى شيراز و داراى كوه و دشت، و ميوه هاى سردسيرى و گرمسيرى، هر دو در آن موجود و هوايش مربّى نخل و زيتون و به زعم عجم، بناكرده قباد ابن فيروز]بيستمين پادشاه ساسانى در قرن ٥ و ٦ م [است.

ارهفت : (چو سرمست) به اعتقاد كفره هند كه شش طايفه و همه قائل به تناسخ مى باشند نام پيغمبرى است و گويند چهار هزار اَرهَفت آمده و بعد از آن آفرينش برطرف خواهد شد.

ارهنگ : (چو سرهنگ) قصبه اى است از بدخشان]در افغانستان [كه به اعتقاد مردم آن سامان، رأس اطهر حضرت حسين ابن على(عليهما السلام)در آنجا مدفون و ازاين رو بعضاً ارهنگ حسين نيز گفته و مزارش كرده اند.

ارياط : (ل) رجوع به «تبع» نمايند.

اريال : (چو كردار) نام يكى از مسكوكات نقره فرانسوى كه مصطلح ايرانيان نيز گرديده و معادل ٢٥ قروش عثمانى و گاهى الف اوّل را بيندازند.

اريب : (چو مدير) كج و قيقاج و (چو اديب) به عربى، عاقل و دانشمند است.

اريج : (چو اديب) خوشبو شدن و بوى خوش دادن.

اَريحا : نام دهى است در كنار نهر اردن كه مردمانش شافعى و در يك منزلى بيت المقدّس و قديماً بسيار معمور بوده و حضرت مسيح(عليه السلام)چشم يك نفر اعمى را در آنجا از روى اعجاز شفا داد.

اَريَحيَّت : به عربى، حسن خلق و سخاوت و وسعت قلب.

اريد بريد : (ع) (چو دِلير دِلير) دوايى است مانند پياز ميان شكافته كه از سيستان آرند و در مخزن الادويه[ر.ض]، بعد از اين ترجمه از انطاكى[ر.ض] نقل كرده كه زنبق است.

اريس : (چو انيس) زيرك و عاقل و هشيار.

اريستولوك : (ل) زراوند[ر.م].(سه)

اريستولوكيا : (ل) زراوند كه مركّب است از «اريستوس» به معنى خيلى خوب و «لوكيا» به معنى نفاس، و ازآن رو كه زَراوند خروج حيض و نفاس را سهل مى كند، بدين اسم اختصاص يافته.(تين. نان)

اريسه : (ل) در «ضرو» از مخزن الادويه[ر.ض] گويد: ضِرو