اِدريس : لقب اخنوخ ابن يارِد ابن مهلائيل ابن قينان ابن انوش ابن شيث ابن آدم كه در ١١٢٢ يا ٨٣٠ هبوطى متولّد و به جهت كثرت تدريس ملقّب به ادريس و به سبب جامع بودن مقام نبوّت و حكمت و سلطنت به مثلّث النعمة و مثلّث الحكمة هم موصوف و در صدسالگى به نبوّت مبعوث و سى صحيفه : كه محتوى بر اسرار سماويه و طبايع اشيا و مواليد ثلاثه و تسخير روحانيات بود : بر وى نازل و وضع اسطرلاب و حساب و علم هيئت و رياضيّات و تركيب جمل ابجدى و اختراع كتابت و خياطت بدو منسوب و ازاين رو بعضاً به معلّم اوّل نيز ملقّب و به فرموده احمد رفعت عثمانى[ر.ض]، در ٣٤٥سالگى و به نوشته ناسخ[ر.ض]، در ٨٦٥سالگى عروج به آسمان كرده و پسرش، متوشلخ، جانشين وى گرديد.

ادريس خانه : بهشت.

ادغر : (چو عنبر) بادگير[ر.م] و بادغر[ر.م].

ادك : (چو سَبُك) فرج انسان و حيوان.

ادكن : (چو عنبر) رنگ مايل به سياهى.

اَدمَن : مُشگ خالص.

اَدوار; اَدوار سنين : در اصطلاح نجومى آن، رجوع به كلمه «هزارات» نمايند.

اَدواى : صدا و ندا و آواز.

ادوس : (چو عروس) شب كور و كسى كه چشمش به سبب علّتى]بيمارى[، تاريك بيند و علّت شب كورى را هم گويند.

ادوى : (چو سختى) ازواى[ر.م] و يا دواى وج و اَگَر.

ادهجا : (چو بد لِقا) اجهره[ر.م]و چارواى تندوتيزرونده.

اديم : (چو كُمَيل) موضعى است در ميان يمن و تهامه]ناحيه اى شامل مكّه و شهرهاى جنوبى حجاز[ و (چو اديب) ديم و بُلغار و پوست دباغت شده كه در «بُلغار» مذكور است و نان خورش و طعام گسترده و هم نام موضعى است از بلاد هُذيل]در تهامه[.

آيين يازدهم

(در حرف الف با ذال ثخذ)