ايّامى كه مغيرة ابن شعبه، والى كوفه و جرير ابن عبدالله بَجَلى، حاكم همدان و براء ابن عازب، حكمران رى بودند، براء و جرير همين شهر را فتح نموده، پس قزوين هم با قهر و غلبه مفتوح گرديد. و بالجمله شهر ابهر به نوشته بعضى از ارباب سيَر، بناكرده كيخسرو]سوّمين پادشاه كيانى[، قلعه آن از آثار دارا]نهمين پادشاه كيانى [و يا شاپور ذوالاكتاف]دهمين پادشاه ساسانى [است.

اَبهَل --->سرو كوهى.

ابى :(چو على) به معنىِ بى.

ابيارى : (چو سردارى) نوعى از كبوتر و جنسى از جامه بسيار نازك و لطيف.

اَبيبرتاريخ قِبطى.

اَبى جادرابجد.

ابيداد : (چو على جان) بيداد.

اَبير : پيراهن.

اَبيز : شراره آتش.

اَبيشالوم : اپسالون[ر.م].

ابيل : هيل[ر.م].

اَبيو : رنگ آبى معروف.

ابيورد : (چو رَسيدند) شهرى است مابين سرخس و نِسا از بلاد خراسان كه داخل دشت خاوران و مسقط الرّأس نادرشاه افشار]است[. هوايش خرّم و آبش بد و كم و قلعه كلاب كه در نزديكى آن است يكى از قلاع معروفه جهان و مأمن حكّام ايران است.

اَبيوَردى : منسوب به ابيورد و بالخصوص طايفه اى است كه از خراسان آمده و در فارس سكونت دارند.

اَبيون : بر وزن و معنى افيون و هم نام دوايى است كه بيهوشى آورد.

ابى يَهميا : نوعى از تشنّج كه مانع از حسّ و حركت مى گردد.(نان)

آيين سيّم

(در حرف الف با باى پارسى)