آهَنجه : (با جيم پارسى) ريسمانى كه جولاهان]بافندگان [بر آخر جامه بافيده بسته و در سقف خانه بند كنند و(با جيم ابجدى) پهناكش جولاهان و آن چوبى است كه طولش موافق عرض جامه اى كه مى بافند بوده و بر هر دو سرش آهنى نصب كرده و آن را در وقت بافندگى بر دو كنار جامه بند كنند.

آهَنجيدن : آهنگيدن[ر.م].

آهنگ : نظم و نَسَق و نوع و صنف و خميدگى طاق ايوان و صف انسان و حيوان و آهنگيدن[ر.م] و امر و فاعل از آن و اصطبل و طويله و ساز و نغمه و سرور و شاديانه و عزم و اراده و ابتدا و اندازه و قانون و قاعده و كنار حوض و غيره و صوت موسيقى و آوازه و نغمه، خصوصاً آنچه در اوّل خوانندگى بركشند.

آهَنگيدن : آهازيدن[ر.م]و صف كشيدن و سرودن و شاد بودن و اراده كردن و قانون گذاشتن و نوشيدن و انداختن و شتابيدن و نظم دادن و ساز نوازيدن و اتّحاد كردن.

آهنوخُوشى راهنوخوشى.

آهَنَود راهنود.

آهَنيابه : دهان درّه.

آهنين : هر چيز سخت و محكم و از آهن ساخته و در تركيبات آن رجوع به تركيبات «آهن» شود.

آهو : آبِهى و تنگى نفس و آواز بلند و خطا و غلط و عيب و منقصت و چشم و ديده و شاهد و معشوقه و رميدن و امر و فاعل از آن و نام نُسك]هريك از بخش هاى بيستويك گانه اوستا [دويّم كتاب زند و هم جانورى است معروف كه به عربى «غزال» گفته و به پارسى «نَخجير» و «شَبالَنگ» هم گويند.

آهوپاى; آهوپى : تنددونده و دنيا و روزگار و خانه شش پهلو و خانه مُقرنَس و گچ پزى يا گچ بُرى و يا خانه اى كه با گچ نقّاشى شده باشد.

آهو دستَك; آهو دوستَك : گياهى است كه گزندگى عقرب را نافع و رجوع به «حزا» شود.

آهوىِ آب : جامه غوك [ر.م].

آهوىِ آتشين; آهوىِ خاورى; آهوىِ خُتَن : آفتاب.

آهوىِ زرّين : آفتاب و ظرف طلاى شراب.

آهوىِ سيمين : ساقى صاحب جمال و سيم اندام.

آهوىِ شيرافكن : ساقى و چشم محبوب و دلبر.

آهوىِ فلك : آفتاب و برج حَمَل.

آهوىِ مانده گرفتن : ناانصافى كردن.

آهوىِ مشرق : آفتاب.

آهوىِ مُشگ رمشگ.

آهوار : (چو مالدار) واله و حيران و دلبر و معشوق.

آهواز : نام ديگر ايالت خوزستان و يا شهرى است كه قديماً مقرّ حكومت آن سامان و بناكرده اردشير بابكان]نخستين پادشاه ساسانى در قرن ٣م[ و پايتخت اردوان، چهارمينِ اشكانيان، بوده. و از بعضى كتب معتبره قديمه نقل شده كه شاپور در خوزستان دو شهر بنا كرده; يكى را به نام خداى تعالى موسوم داشته و ديگرى را به نام خودش مسمّى گردانيده، پس هر دو را يك نام داده و هرمزداد شاپور خواندند; يعنى خدا داد به شاپور، و بعد از مراوده تجارتى عرب سوق الاهواز نام كردند; يعنى تجارت خانه جامع. و بالجمله آب آهواز از رود، و از