آوه : داش[ر.م]و آوخ[ر.م]و صدا كننده و زنجيره كنار جامه و غيره و قريه و شهر آبه[ر.م]و هم شهرى است نيكو كه مقرّ حكومت پيكو]ناحيه اى در مشرق هندوستان [است.

آويج; آويج گِن; آويجه; آويجيدن : بر وزن و معنى آويز و آويزگِن و آويزه و آويزيدن.

آويختن : از هوا معلّق كردن.

آويز : آويزه[ر.م]و آويزيدن و امر و فاعل از آن.

آويزگِن; آويزگين : گداى مُبرِم و اصراركننده.

آويزه : ثريّا[ر.م]و گوشواره و تعليقه و هر چيز آويزان.

آويزيدن : آويختن.

آويژگان : جمع آويژه[ر.م].

آويژه : خاص و خالص و پاك و پاكيزه و معشوق و دلبر و شراب انگورى.

آويش; آويشمَر; آويشَن : آويختن و كاكوتى[ر.م]و سَعتَر[ر.م]و كشيدن تيغ از غلاف.

آويشه : سعتر[ر.م]و كاكوتى[ر.م].

آويندن : قصد و اراده كردن و چشم داشتن و طمع و اميدوارى.

آه : كلمه افسوس و حسرت.

آهار : فولاد جوهردار و خورش و چيز خوردنى و چيزى خورده، چنانچه ناخورده را ناهار گويند كه مخفّف ناآهار است و ازآن رو كه خورش باعث قوّت است، آش كاغذ و جامه را نيز گويند كه تخم مرغ و نشاسته را ممزوج كرده و به جهت قوّت بر آنها مالند.

آهازيدن : برآوردن و ادب و تربيت كردن و مطلقِ كشيدن، چه قد و قامت باشد و يا دست از چيزى و يا تَنگ اسب و يا شمشير از غلاف و غير اينها.

آهازيده : مطلقِ برآورده و ادب شده و كشيده.

آهانه : تلّ و پشته و عمارت كوچك.

آهَبَنيابه : (چو ناخلف زاده) دهن درّه و خميازه.

آهتن : (چون ساختن) آهازيدن[ر.م].

آهته : آهازيده[ر.م].

آهِختَن : آهازيدن[ر.م].

آهرامن : (چو پاك دامن) رجوع به «اهرامن» نمايند.

آهران : تيشه نجّاران.

آهرايمن : (چو پاك ساختن) آهرمن.

آهرَم : (چو كارْگر) آهرمن و چوبى كه هَريسه]حليم [را بدان كوبند.

آهرمن : (چو واكردن و لاف زدن)]اهرمن[.[١]

آهرن : (چو بادزن) رجوع به «اهرن» نمايند.

آهريمن; آهريمه : (چو ماه ديدن و كارديده) رجوع به «اهريمن» نمايند.

آهزان : (چو كاردان) نفت.

آهِسته : ملايم و آرام و ساكن و بَطىء.

آهك : (چو مادر) معدنى است معروف كه به عربى «نورَه»]گويند[.

آهمر : (چو كارْگر) شغال.

آهُمَند[٢] : كسى كه به جهت فريبيدن مردم دروغ گويد.

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. در اصل بدون معنى است.

٢. ضبط برهان قاطع: آهْمَند.