غيبت فتوا داده است. درباب جهاد از مسائل و فروع جهاد بحث كرده است و درمقام اثبات جواز جهاد ابتدايى به بحث استدلالى پرداخته است. نوشتار را با بخشى از آن به پايان مى‌بريم:

جهاد با كفار يكى از اركان دين اسلام است؛ اسلام به وسيله جهاد همراه با دعوت به توحيد زير سايه پرچم پيامبر اكرم(ص) نيرو گرفته و درجهان گسترش يافته است. بدين جهت، قرآن كريم درضمن نصوص تشريعى خود به جهاد اهميّت داده است... طبيعى است كه مختصّ بودن اين حكم به يك زمان موقت ـ يعنى زمان حضور امام معصوم ـ با اهتمامى كه قرآن به موضوع جهاد دارد و فرمانهايى كه در جاى جاى قرآن بدون اختصاص به محدوده زمانى خاصى در مورد جهاد صادر شده است، سازگار نيست.... نتيجه سخن آن است كه ظاهرا وجوب جهاد درزمان غيبت امام معصوم(ع) ساقط نمى‌شود و درهمه زمان‌ها اين حكم درصورت فراهم بودن شرايط آن ثابت است.

وجوب جهاد در عصر غيبت، بسته به تشخيص مسلمانانى است كه در موضوع جهاد اهل خبره هستند و تشخيص مى‌دهند كه جهاد به مصلحت اسلام است و آنان توانايى كافى از نظر عده و امكانات لازم براى شكست دشمن دارند و به صورت عادى احتمال شكست خود را نمى‌دهند. بنابراين، هنگامى‌كه اين شرايط براى آنها فراهم شود جهاد و جنگ با كفار برآنها واجب مى‌گردد....

آيا در مشروعيت جهاد، اذن فقيه جامع ا لشرايط لازم است يا نه؟ ظاهر كلام صاحب جواهر لزوم است؛ به ادعاى اين كه ولايت فقيه در زمان غيبت امام معصوم عام بوده و شامل اين گونه موارد مى‌باشد. اين كلام صاحب جواهر ـ با بيانى كه مى‌آيد ـ بعيد نيست. (٤١)

(٤١) منهاج‌الصالحين، ج١، ص٣٦٣، چاپ بيست و هشتم.