امير موءمنان على(ع) فرمود: مسلمان براى جهاد همراه كسى كه حكم ودستور او مورد اطمينان نيست و درمورد غنايم جنگى و ديگر مشتركات دستور خدا را اجرا نمى‌كند، بيرون نمى‌رود. پس اگر دراين راه بميرد در بازداشتن حقوق ما و هدر دادن خون ما همكار دشمنان ما محسوب مى‌شود و مردن او مردن جاهليت و بى خبرى از اسلام خواهد بود.

مفاد اين حديث، نهى از بيرون شدن براى جهاد همراه با كسى است كه احكام شرعى را رعايت نمى‌كند و مفهوم آن اين است: بيرون شدن براى جهاد همراه كسى كه احكام خدا رادرتمام مراحل آن اجرا كند، جايز است.

چه بسا بگوييم اين خبر مفهوم ندارد و اين كه امام(ع) نهى از جهاد را معلّق برنداشتن اطمينان برحكم و عدم اجراى دستور خدا كرده، منظور بيان رمز اين نهى بوده است. پس منافات ندارد كه سرّ و علت‌هاى ديگرى نيز وجود داشته باشد كه سبب عدم جواز جهاد درموارد ديگر هم باشد. دراين صورت، شايد يكى از آن علت‌ها اين باشد كه دولت به دست امام معصوم و منصوب از طرف خدا، نيست.

٣. خبر محمدبن عبدالله سمندرى:

قلت لابي عبداللّه‌(ع): إنّي أكون بالباب يعني باب الابواب،فينادون السلاح، فأخرج معهم قال: فقال لي: أرأيتك إن خرجت فأسرت رجلا فاعطيته الامان وجعلت له من العقد ما جعله رسول اللّه‌(ص) للمشركين أكان يفون لك به؟ قال: قلت: لا واللّه‌، جعلت فداك، ما كانوا يفون لي به قال: فلا تخرج، قال: ثم قال لي: أما إنّ هناك السيف؛ (٣٧)

به امام صادق(ع) عرض كردم: من دردروازه ـ يعنى دروازه اصلى ـ زندگى مى‌كنم و مرا به گرفتن سلاح دعوت مى‌كنند و من همراه آنها بيرون

(٣٦) وسائل، باب١٢، از ابواب جهاد عدّو، ح٨؛ خصال، احاديث چهارصدگانه، ص٦٢٥.
(٣٧) وسائل، باب١٢، از ابواب جهاد عدّو، ح٧؛ تهذيب، ج٦، ص١٣٥.