«جهاد» يعنى با سلاح رودر روى دشمن ايستادن و جنگيدن با او. «جهاد ابتدايى» در مقابل «جهاد دفاعى» است و انگيزه آن دعوت كفار به اسلام است، بدون اين كه از سوى آنها حمله اى صورت گيرد يا بيم حمله آنها به وطن اسلامى‌يا به مسلمان‌ها وجود داشته باشد.

بى ترديد جهاد در شريعت اسلام كيفيت خاصّى دارد كه بايد رعايت شود، هم چنين كسى كه جهاد براو واجب مى‌شود، بايد شرايط خاصى را دارا باشد.به علاوه احكام ديگرى كه درباره جهاد وجود دارد.

در مقاله حاضر هيچ يك از اينها مورد بحث نيست؛ تنها هدف مقاله، بحث از اين است كه آيا جهاد ابتدايى بايد با حضور امام معصوم و با اذن او صورت گيرد و حتى نظامى‌كه با رهبرى فقيه عادل درزمان غيبت تشكيل يافته باشد، نمى‌تواند به اين كار اقدام كند؟ يا اين كه اذن امام معصوم شرط نيست و فقيه عادل، بلكه مسلمانان عادل اگر در زمان غيبت، حكومت اسلامى‌تشكيل دهند، مى‌توانند به منظور دعوت كفار به اسلام با آنها بجنگند؟