١.احاطه نويسنده به ديدگاه‌هاى فقها و استفاده از آنها در استنباط هاى فقهى . پى گيرى و شناسايى اقوال توسط صاحب جواهر آن قدر گسترده است كه گاه‌از برخى رساله هاى تك نگارى فقهاى برجسته كه تنها به گوشه اى از فقه پرداخته‌اند و از آثار رايج درحوزه هاى علميه به شمار نمى روند، نيز نقل قول مى‌كند.

٢.اهتمام فراوان به اجماعات محصّل و منقول و شهرت هاى فقهى ـ تا آنجا كه ايشان قائل به حجيت اجماع‌منقول شده است تا چه رسد به اجمال محصل ـ و اين از نقاط قوّت روش فقهى صاحب جواهر است؛ چرا كه هم بسيارى از موارد خلا دليل لفظى را پر مى‌كند و هم ازطرفى، اين اجماعات و شهرت ها و ارتكازات فقهى گاهى درفهم نص يا در التزام و عدم التزام به نص تأثير گذار است، چنان كه درجاى خود درعلم اصول اثبات شده است.

٣.التزام به شيوه اصولى. اگر چه صاحب جواهر جهت تدوين كتاب خود درمنابع فقهى و روايى غور كرده است، در مقام استدلال، از علم اصول غافل نبوده است. درخور توجه است كه گاهى اصطلاحاتى اصولى مانند «حكومت»١ و «ورود»٢ را ـ كه پيش از او رايج نبوده ـ به كار مى‌برد. درحالى كه ابتكار آنها رابه علماى علم اصول پس از او مانند شيخ انصارى نسبت مى‌دهند و صاحب جواهر آن اصطلاحات را دقيقا درهمان معنايى كه پس از او در اصول به كار مى‌رود، استعمال كرده است.

٤.بيان وجوه استنباط و استدلال.

٥.ذكر فرع هاى فقهى نادر و با اهميت كه فقها به آنها توجه نكرده‌اند.

٦. روشمندى خاص درطرح بحث از نظر ترتيب مطالب و چگونگى ورود به مسألهفقهى.

٧.عارى بودن كتاب از حشو و زوايد و دورى جستن از مباحث بى فايده؛ چنان كه بارها ياد آور شده است.

٨.اهتمام و توجه نويسنده به همهجهات و جنبه هاى گوناگونى كه با مسأله ارتباط دارد و اگر حجم كتاب جواهر گنجايش آنها رانداشت به نوشتن رساله اى مستقل در آن موضوع وعده مى‌دهد، يااين كه خواننده را به رساله اى كه درآن موضوع‌نگاشته ارجاع مى‌دهد.

٩.رعايت دقت درتحقيق و ارائه ديدگاه هاى خود و ديگران و پرهيز از شتاب زدگى.