جواب: اين سخن درست نيست؛ زيرا قبلا اشاره كرديم كه اخبار زيادى دلالت مى‌كند بر اين كه مراد از امام واجب الاطاعه فقط امام معصوم(ع) است وديگرى را در برنمى‌گيرد؛ چه فقيه باشد و چه غير فقيه.

ضريس كناسى درروايت صحيح مى‌گويد:

سمعت أباجعفر(ع) يقول ـ وعنده‌اناس من أصحابه‌ـ: عجبت من قوم يتولّونا و يجعلونا أئمّة ويصفون أنّ طاعتنا مفترضة عليهم كطاعة رسولاللّه‌(ص) ثمّ يكسرون حجّتهم و يخصمون أنفسهم بضعف قلوبهم فينقصونا حقّنا و يعيبون ذلك على من اعطاه اللّه‌ برهان حقّ معرفتنا والتسليم لامرنا؛ أترون أنّ اللّه‌ تبارك و تعالى افترض طاعة أوليائه على عباده ثمّ يخفي عنهم أخبار السموات والارض ويقطع عنهم موادّ العلم فيما يرد عليهم ممّا فيه قوام دينهم...؛ (١٩)

امام باقر(ع) در ميان جمعى از اصحاب خود فرمود: از گروهى درشگفتم كه ما را دوست دارند و ما را پيشواى خود مى‌دانند و اظهار مى‌كنند كه اطاعت ما همانند اطاعت رسول خدا برآنها واجب است، سپس دليل خودشان را مى‌شكنند.به خاطر ضعف دل‌هايشان با خود دشمنى مى‌كنند و حقّ ما را كم مى‌شمارند و نسبت به كسانى كه با عنايت خداوند با برهان، حقوق ما را مى‌دانند و مطيع ما هستند، عيب مى‌گيرند.

آيا مى‌پنداريد خداوند متعال اطاعت اوليا و دوستان خود را بربندگانش واجب گردانيده، امّا خبرهاى آسمان‌ها و زمين را از آنها پوشيده و از آنها مايه علم را درمورد چيزهايى كه پابرجايى دينشان درآن است، مى‌گيرد؟

عبارت پايانى امام(ع) استفهام انكارى است و به روشنى دلالت مى‌كند براين كه ولىّ خدا ـ كه خداوند اطاعت او را برهمگان واجب كرده ـ به همه خبرهاى آسمان‌ها و زمين آگاهى دارد و هيچ كدام آنها براو پوشيده نمى‌ماند و روشن است كه چنين ولىّ خدا تنها

(١٩) كافى، ج١، ص٢٦١.