صاحب معالم و كتاب اصولى اومعالم الدين را كمتر طلبه‌اى است كه نشناسد؛ مانند شهيد اوّل، شهيد ثانى و شيخ انصارى، و كتاب هاى لمعه، شرح لمعه(الروضة البهيّه) و مكاسب.

با اين حال آگاهى بيشتر محصّلان و چه بسا فضلاى حوزه نسبت به وى، محدود به نام و نظريات اصولى او مى‌شود و احيانا نقشى كه در تطوّر علم اصول داشته است و بس. مى‌پرسند: مگر او در غير از اصول نيز آثار و انظار چشمگيرى داشته است؟ مى‌گوييم: بلى! در فقه، حديث، علوم حديث و رجال. بازهم مى‌پرسند: مثلا درفقه چه اثر مهمّى از خود برجاى گذاشته است؟ با كمال تأسّف جواب مى‌دهيم: همين معالم؛ معالم الدين و ملاذ المجتهدين.

تأسّف از اين كه روش آموزشى و علمى حوزه‌هاى علميّه كه از ديرباز، اساس و بنيان آن مبتنى بوده است برتحقيق و تشيّع و كنكاش دراقوال و انظار گذشتگان كه اين تتبّع ها پلى بوده براى رسيدن به افق هاى برتر و نوآورى‌هاى علمى و روش مند، اكنون كم كم به بوته