اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٠٤ - سیّد حسین شجره
آموزش و پرورش پرداخت سپس به تهران آمد و در کالج آمریکائی (البرز) به تحصیل پرداخت و دوره متوسّطه را به پایان رسانید. آن گاه وارد دانشکده حقوق گردید و از آن دانشکده فارغ التّحصیل گردید و در دادگستری و سپس وزارت دارایی به کار پرداخت. او همچنین با روزنامه های کیهان و ایران همکاری داشت.
سرانجام در جمعه ٢١ جمادی الثّانی ١٤٠٢ق در طهران وفات یافت. این کتب از تألیفات اوست:
١. «تحقیق در احوال و رباعیات خیّام» [٢. «راز کامروایی»] ٣. رساله در تعبیر رؤیا و روانشناسی امروز ٤. ترجمه «شخصیّت مولوی» تألیف: نیکلسون ٥. علم معاش [٦. «قوای روحی و قوانین فرمانروایی» ٧. «کتب و تجارت عمومی» ٨. «مقدمه ای بر جغرافیای اقتصادی».
همچنین «گلزار ایران» مجموعه مقالاتی درباره ادبیات پیش از اسلام تا قرن هفتم هجری که در روزنامه ایران و «در محفل انس» چه شنیدم» در روزنامه کیهان به طبع رسیده است.]
در سرودن شعر طبعی روان داشت. ابتدا «ناهید» و سپس «شیوا» تخلّص می کرد. این شعر از اوست:
زلف مشکین بر رخ سیمین پریشان کرده ای
آفتابی را به زیر ابر پنهان کرده ای
در هوای آتشین رُخسار خویش از هر طرف
ای بسا مرغ دل اندر سینه بریان کرده ای[١]
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٢٩٥؛ سخنوران نامی معاصر ایران، ج٣، ص١٩١٧؛ دائرهالمعارف دانش بشر، ص١٢٠٥؛ مکارم الآثار، ج٧، ص٢٧٠٩؛ مؤلّفین کتب چاپی، ج٢، صص ٧٦٠ و ٧٦١.