اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٢٨ - آخوند ملّا محمّد حسین کرمانی
اخذ اجازه روایت و اجتهاد مفتخر شد. وی از مدرسین مشهور فقه و اصول در اصفهان بوده و جمعی از فضلاء در درس او حاضر می شدند. علاوه بر آن به قضاوت و رفع خصومات و مرافعات می پرداخت. [و در بین عموم مردم به عدالت و رعایت حق در قضاوت شهرت داشت.]
او در کمال زهد و استغناء می زیست. از آثار او تأسیس و تعمیر دو باب مسجد به نام «نور» و «رضوان» می باشد. اوّلی در چهار راه کرمانی، در خیابان حافظ جنب منزل خود و دوّمی نزدیک دروازه اشرف جنب شترگلو می باشد که هر دو مخروبه بوده و ایشان بانی تعمیرات آن شده است [هزینه مرمّت مسجد رضوان را میرزا ابراهیم ملک التّجار متقبّل شده است.]
سرانجام در شب ٢١ جمادی الاولی سال ١٣٣٠ق وفات یافته، در مقبره ای مخصوص در مسجد خود (مسجد رضوان) مدفون گردید.
میرزا حسن خان جابری انصاری ضمن مرثیه ای ماده تاریخ وفات او را چنین نوشته است:
«انصاری» گفتا بدیهه تاریخش را
«فردوس مقام زاهد کرمانی است»
کتب زیر از اوست:
١. «اجزایی در اصول و فقه» ٢. «تقریرات فقهی و اصولی اساتید خود» ٣. «رساله عملیّه»
علاوه بر مقام فقاهت شعر نیز می سروده و «مفتی» تخلص می نموده است. اشعار کتیبه مسجد رضوان از خود اوست.[١]
[١] رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص ١٨٢ و ١٨٣؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥٣٣ و ٥٣٤؛ مزارات اصفهان، ص٢٢٠؛ نقباء البشر، ج٢، صص ٥٣٠ و ٥٠٩؛ الاصفهان، رجال و مشاهیر، ص٤٥٦؛ چهل سال تاریخ ایران (المأثر و الآثار)، ج١، ص٢٤٨.