اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٥٦ - حکیم حسن شفایی اصفهانی
است: طبابت من تبحّر و استادی مرا در سایر علوم پوشانید و شعرم طبابتم را پوشانید و کثرت هجایم شاعریم را مخفی داشت.
وفاتش در سال ١٠٣٧ق روی داده است. ملّا عرشی درباره تاریخ وفاتش گوید:
«بشاه دین شفایی داد جان را».
قبرش در قبرستان شاه میرزا حمزه قرار داشته که اکنون دانشسرای کشاورزی [هنرستان سروش فعلی] است.
نگارنده [مرحوم استاد مهدوی] سنگ لوحش را هنگامی دید که [آن را] یک طرف انداخته بودند و به تدریج اراضی مجاور آن را برای زراعت مهیّا می ساختند.
[فخرالزّمانی مؤلّف تذکره میخانه که معاصر حکیم شفایی است می نویسد بقایای جسد حکیم شفایی را به عتبات عالیات انتقال داده و در نجف اشرف به خاک سپرده اند.]
برخی او را با حکیم شفایی مظفربن محمّد حسین کاشانی مؤلف کتاب قرابا دین اشتباه گرفته و آن دو نفر را یکی دانسته اند.
از اشعار اوست:
هر شب به کوی یار صبا می برد مرا
ماهر دو عاشقیم چرا می برد مرا
بر دوش خود گرفته و چون برق می دود
در حیرتم که آه کجا می برد مرا[١]
[١] ریحانه الادب، ج٣، صص ٢٢٨-٢٢٦؛ خلاصه الاشعار، (بخش اصفهان)، صص ٣٢٧-٣٢٤؛ تذکره هفت اقلیم، ج٢، صص ٤٢٩ و ٤٣٠؛ ریاض العلماء، ج١، صص ١٦٣-١٦١؛ تاریخ ادبیات در ایران، ج٥، صص ١٠٨٢-١٠٧٥؛ فرهنگ معین، ج٦، ص٩٠٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥١٨ و ٥١٩؛ تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٣١٢-٣١٠؛ تذکره میخانه، صص ٥٣٤-٥٢٣؛ مجمع الفصحاء، ج٤، صص ٤٠ و ٤١؛ سرو آزاد، صص ٤٧ و ٤٨؛ لغت نامه دهخدا، ذیل شفایی اصفهانی، ص٤٢٦؛ تذکره ریاض العارفین، ص٣٥٧؛ دیوان حکیم شفایی: مقدمه؛آتشکده آذر، بخش سوم از نیمه نخست، صص ٩٥٠ و ٩٥١؛ تذکره غنی، ص٧٤؛ تذکره حسینی، ص ١٧٨؛ تاریخ عالم آرای عباسی، (چاپ ١٣٧٧ش)، صص ١٨٠٦-١٨٠٤؛ الذریعه، ج٩، ص٥٣٠، و ج١٩، صص ٣١٤ و ٣٢٧؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص ٢١٥ و ٢١٦.