اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٢٥ - شیخ محمّد حسن عالم نجف آبادی
وی در اصفهان نزد میرزا بدیع درب امامی، آخوند ملّا محمّد حسین کرمانی، آقا سیّد محمّد باقر درچه ای، (میر محمّد صادق خاتون آبادی) آخوند کاشی، جهانگیرخان قشقائی و دیگران به کسب فیض پرداخت. سپس به نجف اشرف عزیمت نموده و نزد علمای عالیقدر آنجا خصوصاً آخوند خراسانی و آقا سیّد محمّد کاظم طباطبائی یزدی کسب فیض نمود. وی در آنجا از راه استنساخ کتب امرار معاش می نمود.
مرحوم عالم نجف آبادی پس از بازگشت به اصفهان با دختر حاج میرزا عبدالرّزاق موسوی احمدآبادی ازدواج نمود و همچنین به درس میر محمّد صادق مدرّس خاتون آبادی نیز حاضر شد. پس از آن تا آخر عمر در مدرسه جدّه بزرگ اصفهان به تدریس مشغول شد. وی سالها به تدریس شرح لمعه، معالم، قوانین، رسائل و مکاسب مشغول بود.
او در مصرف وجوهات شرعی احتیاط فراوان می نمود و از مصرف شخصی آن خودداری می نمود و درنهایت قناعت و زهد از راه درآمد زمینی که در نجف آباد داشت گذران زندگی می نمود.
او و حاج آقا رحیم ارباب و میرزا علی آقا شیرازی سه عالم اخلاقی بودند که رفاقت و همدلی و روحیه معنوی آنان زبانزد اهل معرفت بود.
وی سرانجام در تاریخ شب سه شنبه ١٨ ربیع الاوّل سال ١٣٨٤ق وفات یافته و در جوار اساتید خود در تکیه کازرونی واقع در تخت فولاد مدفون شد.
کتب و رسائلی در فقه و اصول از تقریرات اساتید خود نوشته و ضمناً کتابی به نام «فضیله السیّاده» درباره سادات و اهمیت مقام آنان و احادیث وارده در این موضوع تألیف نموده که به چاپ رسیده است.[١]
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٢٠؛ دیباچه دیار نون، ص٢٠٥؛ سیمای دانشوران، صص ١٣٣-١٢٧؛ آئینه اهل قلم، صص ٦٨ و ٦٩؛ حکایت پارسائی، صص ١٢٠-١١٢؛ روضه رضوان، صص ٢٣٩-٢٢٣؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٧٢؛ رجال اصفهان (دکتر کتابی)، ج١، ص٢٢٩.