اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٧١ - حیرتی اصفهانی
وی از نوجوانی قریحه و طبع شعر داشت و از سال ١٣٤٥ش به بعد در انجمن های ادبی اصفهان حضور می یافت. اولین شعر او در سال ١٣٤٦ش در مجلّه روشنفکر به چاپ رسید. وی در بسیاری از کنگره ها و همایش های علمی شرکت نموده و مقاله ارائه کرده است. همچنین در بسیاری از مجلاّت همچون: آینده، هستی، بنیاد، کِلک، بخارا، گلچرخ، فصلنامه فرهنگ اصفهان مقالات او به چاپ رسیده است.
خسرو احتشامی از سر آمدان شعر و ادب در اصفهان است و قریحه پویا و استعداد کم نظیر او باعث خلق اشعار دلپذیر با مضامین نو و بدیع گردیده است. استاد ایرج افشار درباره او می نویسد: « شاعر کم مانندی است. در غزل و قصیده و قطعه تازه وری می کند و از حیث قدرت بیان و استواری زبان کم مانند است.»
از اوست:
دمیده آتش آزادگی ز پیرهنم
در این چمن چو شقایق چراغ خویشتنم
ستاره نوش ز سرچشمه شبم چون صبح
شگفت نیست که خورشید ریزد از دهنم
خراب خاکی ام اما نهفته دولت دوست
بلور باور اندیشه در حصار تنم
گذشته یک سحر از کوچه باغ خاطر ما
هنوز خنده گل می تراود از سخنم
رها نمی کندم لحظه ای به تنهائی
به هر کجا که روم می زند صدا که منم
اگر چه آینه ای شیشه جان ترم از اشک
ز سنگ حادثه حاسدان نمی شکنم
منم پرنده تصویر نقشبند خیال
که طاق غرفه رنگین کمان بود وطنم