اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٢٢ - میرزا حسینعلی آشفته
میرزا محمّد حسین یاری اصفهانی
میرزا محمّد حسین متخلّص به «یاری» شاعر ادیب، نوه میرزا محمّد باقر وزیر خراسان. کریم الطبع و خوش فطرت بود. در اصفهان متولّد شد [مدّتی را در شیراز ساکن بوده و از عنایات صید مرادخان زند حاکم شیراز برخوردار شده است.] عاقبت به کاظمین رفته و در سال ١٢١٥ق وفات یافته و در آن ارض اقدس مدفون شد.
از اوست:
پیش گلها عزّت خاریم نیست
می کنم دل خوش که مرغ گلشنم[١]
میرزا حسینعلی آشفته
میرزا حسینعلی آشفته اصفهانی، شاعر ادیب. در اصفهان به شغل سرّاجی مشغول بود و در انجمن ادبی ابوالفقرا گزی شرکت می کرد.
عمان سامانی در قصیده انجمنیه درباره او آورده است:
وان دگر آشفته کز اشعار نغر و دلنشین
می برد آشفتگی بیرون ز طبع انجمن
او سرانجام در ١٤ شوال ١٣٠٢ق در اصفهان وفات نموده، در تخت فولاد تکیه لسان الارض مدفون گردید.[٢]
[این دو بیت از اوست:
شنیدستم که وقت نزع فرهاد
به خود می گفت این شیرین عبارت
[١] تذکره اختر، ص٢٤٣؛ سفینه المحمود، ص٢٦٣؛ ریحانه الادب، ج٤، ص٣٢٩؛ مجمع الفصحاء، ج٦، ص١٠٢٣؛ تذکره دلگشا، ص٧٠٦.
[٢] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٤٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٤٣؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٨٥.