اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٢ - شیخ محمّد باقر واثق همدانی
بهره مند شده و سپس به زادگاه خود بازگشته و به ترویج دین و تألیف و تحقیق مشغول شده است.
وی در عید فطر (اوّل شوّال) سال ١٣٢٤ق در مولد خود وفات یافته و در مقبره درب سیّد در قریه فروشان سِدِه مدفون گردید.
صاحب عنوان دارای اجازه از آقا شیخ زین العابدین مازندرانی و میرزا محمّد هاشم چهارسوقی بوده و تألیفاتی نیز دارد که از آن جمله است:
١. «کتاب فقه» (طهارت و صلاه) مفصّل ٢. «رساله در شرط ضمن عقد» ٣. «منجزات مریض» ٤. «احکام عبادت جاهل» ٥. «صلح فرار از دِین» و غیره.
همچنین او کتاب «زبده الاصول» شیخ بهائی را تصحیح نموده و میرزا عبدالحسین قدسی در سال ١٣١٦ق آن را کتابت نموده و در اصفهان چاپ سنگی شده است.[١]
شیخ محمّد باقر واثق همدانی
حاج شیخ محمّد باقر همدانی متخلّص به «واثق» فرزند آقا ملّا حسنعلی بن محمّد بن میرزای همدانی، عالم فاضل و ادیب شاعر. در سال ١٢٧٤ه.ق در همدان متولّد شده و در ١٢٩٥ برای تکمیل تحصیلات خود به اصفهان آمده نزد ملّا محمّد باقر فشارکی و دیگران تلمّذ نمود و در علوم مختلف چون ریاضیات، کلام، فقه، حکمت منطق، تجوید و خصوصاً ادبیات فارسی و عرب تبحّر یافت. وی سالها در مدرسه صدر به تدریس صرف و نحو، معانی و بیان، فقه و اصول و منطق مشغول بود. وی دختر میرزا محمّد علی خوشنویس را به همسری خود انتخاب کرد و سرانجام در شنبه ١٢ ربیع الثانی ١٣٣٦ه.ق وفات یافته در صحن تکیه تویسرکانی در تخت فولاد مدفون شد.
وی را آثار و تألیفاتی است از آن جمله:
١. «دیوان اشعار» قریب به دو هزار بیت ٢. «لیلی و مجنون» ٣. «نصح الحبیب»، بر
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٢١؛ مکارم الآثار، ج٦، ص٢١٣٣؛ فهرست رضوی، ج٦، ص١٢٦؛ نمونه مختصر المکارم، خطی؛ فهرست کتب چاپی عربی، ص٥٠٥.