اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٣١ - محمّد حسین مقدّس مبارکه ای
کوشید.[١]
سال فوتش به دست نیامد.
محمّد حسین مقدّس مبارکه ای
محمّد حسین مقدّس فانی بن علی محمّد مبارکه ای، عارف سالک و ادیب شاعر در قرن جهاردهم هجری. در سال ١٢٩٤ق متولّد شده [و در کودکی پدرش را از دست داد و در نوجوانی به کسب و کار پرداخت. در چهل سالگی با پای پیاده به عتبات عالیات رفته و پس از بازگشت به زادگاه خود به تحصیل پرداخت و علم و ادب آموخت و به سرودن شعر لب گشود. سپس به خدمت مشایخ صوفیه درآمده و به مقام ارشاد در سلسله صوفیه نائل شد وبه لقب «مقدّس فانی» شهرت یافت. او زندگی را در زهد و استغنا و اکتفا به اندکی از خوراک و پوشاک و نعمت های دنیوی سپری نموده] و سرانجام در شب یکشنبه ١٤ محرم ١٣٥٣ وفات یافته و در «مبارکه» از توابع لنجان اصفهان مدفون شد.
کتب زیر از اوست:
١. «آفتاب عرفان» ٢. «خورشید حقیقت» [که یک بار در سال ١٣٣٦ش و بار دیگر در سال ١٣٧٦ش به چاپ رسید] ٣. «شمس حقیقت» ٤. «نور معرفت» و غیره [این چند بیت از یکی از قصاید او در مدح علی علیه السلام است]:
بوی فروردین رسد اندر مشام از هر کنار
یا مگر باد صبا آرد نسیم از زلف یار
گشت صحرا چون بهشت از نکهت اردیبهشت
خیمه زد در طرف بستان پادشاه نوبهار
[١] دیوان طبیب اصفهانی، ص٢٢٣.