اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٦٠ - سیّد حسین سائل اصفهانی
داشت و در مُرَکَّب خوانی استاد بود و با بزرگان موسیقی اصفهان همچون، نایب اسداللَّه، میرزا حبیب شاطر حاجی و سیّد عبّدالکرحیم معاشرت داشت و استاد جلال تاج و اسماعیل ادیب خوانساری از شاگردان او به شمار می روند.
او به علم عروض کاملاً مسلط بود و در شعر طبعی روان داشت و در موسیقی رساله ای به سبک کتاب «بحور الالحان» در دو دفتر تنظیم کرده و اشعاری را گنجانده و تناسب معنی و بحر آنها را در موسیقی معیّن کرده بود. این رساله نزد دخترش «ارفع اطرائی» موجود است. او همچنین تقسیمات قدیمی را برپایه آوازها و شعبات و نغمات و فواصل موسیقی، به عدد و حروف ابجدی در جداولی منظّم ذکر کرده است.
وی سرانجام در سال ١٣٧٣ق در اصفهان درگذشت و در تخت فولاد (حوالی تکیه شهداء فعلی) به خاک سپرده شد.[١]
سیّد حسین سائل اصفهانی
سیّد حسین حسینی متخلّص به «سائل» ابن آقا سیّد حسن روضه خوان، شاعر ادیب، در اوّل فروردین ١٢٨٩ش در اصفهان متولّد شد. از شعرای متوسط این شهر بود. کتابی مشتمل بر ٢١٠ رباعی از سرودهای خود ترتیب داده و تاریخ اتمام آن را «دویست و ده رباعی گفته سائل» = ١٣٣٣ خورشیدی یافته است.
از اوست:
دل پی دلدار گردد، لیکن اهل دل کُجاست
آنکه بتواند کند حل، عقده مشکل کجاست[٢]
[١] تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان)، ص٢٥١؛ سرگذشت موسیقی ایران، ج١، ص٣٦٩؛ مردان موسیقی، ج٢، صص ١٥٦-١٥٣؛ تاریخ تحوّل ضبط موسیقی، ص٢٤٣؛ تاریخ موسیقی ایران، ص٦٧٦؛ نام نامه موسیقی ایران زمین، صص ٢٠٩ و ٢١٠.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٢٢٩.