اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٩٧ - شیخ محمّد حسن داورپناه
میرزا حسنعلی نصرآبادی
میرزا حسنعلی نصرآبادی، از شعرای عهد شاه عباس اول صفوی است. در جوانی وزیر علیقلی خان شاملو بود و سپس به منصب ایشیک آقاسی و دیوان بیگی دست یافت. پس از مدتی وزیر یزد شده و در آن منصب درستکاری و انصاف را پیشه نمود اما آخرالامر از آن شغل استعفا داده، به اصفهان آمده و تا آخر عمر به عبادت مشغول شد. از مریدان و معاشران شیخ بهائی بوده و شیخ برای دیدن او به روستای نصرآباد در ناحیه ماربین در غرب اصفهان می آمد. وی سرانجام در اوایل سلطنت شاه صفی (حدود سال ١٠٣٩ق) وفات یافت.
پدر میرزا محمدطاهر نصرآبادی (نویسنده تذکره نصرآبادی) خواهرزاده صاحب عنوان است.
این شعر در مدح امیرالمؤمنین علی علیه السلام از اوست:
ای از تو گرم رونق بازار دلبری
وی آفتاب روی تو را ماه مشتری
لب لعل و خط زمرد و دندان درّ خوشاب
بازار حسن را نبود چون تو جوهری
شاهی که چرخ از پی رایت کشی او
بسته است از قمر به میان زنگ حیدری[١]
سیّد حسین
سیّد حسین، عالم فاضل کامل، جامع معقول و منقول، از علمای قرن سیزدهم هجری. ساکن اصفهان. متوفی ٢٠ ذیحجه ١٢٣٥ق مدفون در تکیه فیض در تخت فولاد
[١] تذکره نصرآبادی، ج٢، صص ٦٥٩ و ٦٦٠؛ الذریعه، ج٩، ص٢٤٣؛ لغت نامه دهخدا، ذیل حسنعلی نصرآبادی، ص٥٩٩.