اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٨٧ - شیخ محمّد حسن داورپناه
این شعر از اوست:
آرزو کی به دل اهل هوس جا دارد
به تمنّا نرسد هر که تمنّا دارد
می رود قافله عمر عزیزان به سفر
هیچ کس نیست که این قافله را وا دارد[١]
حسنعلی اصفهانی
حسنعلی اصفهانی از ادبای اصفهان در قرن دهم هجری. در مجموعه شماره ٢١٤٤ کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران شعر فارسی و حدیثی به خط او دیده می شود (و چون این مجموعه در قرن دهم جمع آوری شده، لهذا مشارٌالیه نیز از مردان این عصر می باشد.)[٢]
میرزا حسنعلی اصفهانی
میرزا حسنعلی اصفهانی، شاعر ادیب قرن یازدهم هجری. از بزرگان اهل فضل اصفهان است. مدتی به کسب علم و کمال مشغول بود. در زمان وزارت دوّم علاءالدّین حسین خلیفه سلطانی متولّی موقوفات بقعه شهیدیه رشت گردید و پس از عزل از آن منصب به زادگاه خود بازگشت. مردی خلیق، مهربان، قانع و وارسته بود.
از اوست:
زنده می گردد دل ما از نسیم زلف یار
ما چراغ مرده را از باد روشن کرده ایم[٣]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ١٥٧-١٥٥؛ تذکره نتایج الافکار، ص٧٤٤؛ تذکره روز روشن، صص ٨٩٣-٨٩١؛ تذکره آتشکده: قسمت سوم از نیمه نخست، صص ١٠٤٣ و ١٠٤٤؛ تذکره غنی، ص١٤٢؛ تذکره حسینی، ص٣٦١.
[٢] فهرست مرکزی دانشگاه تهران، ج٩، ص٨١٠.
[٣] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٨٥؛ الذریعه، ج٩،ص٢٤١؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «حسن اصفهانی»، ص٥٨٣؛ تذکره غنی، ص٤٣.