اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٢١ - محمّدحسن مدرس فتحی
ساختند. وی را تألیفاتی است که از آن جمله است:
١. «اجتماع امر و نهی» ٢. «استصحاب» ٣. «اشتراط استصحاب ببقاء موضوع» ٤. «تمییز مشترکات و حال ابوبصیر» ٥. «حجیّت بیّنه و فروع آن» ٦. «رساله رهن» ٧. «رساله صلح» ٨. «رساله صلح حقّ الرّجوع» ٩. «رساله ظن» ١٠. «رساله در فرق بین حیثیت تعلیلیه و تقییدیه» ١١. «رساله در قضا» ١٢. «مجموعه ای در وعظ و حدیث»[١]
میرزا حسن عمادالشّریعه نائینی
میرزا حسن عمادالشّریعه نائینی بن حاج میرزا محمّد علی بن میرزا حسین نائینی، عالم فاضل. از علمای قرن چهاردهم هجری.
در اصفهان و نائین تحصیل کرد. در اواخر عمر از نائین به پُرزان از توابع شهرضای اصفهان منتقل شده و در آنجا به نشر احکام و اقامه جماعت اشتغال جسته، در سال ١٣٤٨ق در آنجا وفات یافت.[٢]
محمّدحسن مدرس فتحی*
محمّد حسن مدرس فتحی فرزند شیخ محمّدعلی مدرس فتحی دزفولی بن خواجه نصراللَّه، فاضل ارجمند و شاعر ادیب معاصر.
در سال ١٢٩٨ش متولّد شد. ادبیات عرب و کتاب «شرایع» را نزد پدر خواند. سپس به تجارت روی آورد. وی پس از وفات پدر به گردآوری و چاپ تألیفات پدر دانشمند خود پرداخت. وی اکنون در طهران ساکن است.
این کتابها و آثار از اوست:
١. «النور الجلی فی خلافه بلافصل علی علیه السلام» به شعر فارسی که در سال ١٣٤٦ش در تهران طبع شده است. ٢. «ترجمه و شرح دعای صباح» مطبوع ٣. «غدیرخم یا
[١] مکارم الآثار، ج٦، صص ٢١٣٣ و ٢١٣٤.
[٢] تاریخ نائین، ج٤، ص٥.