اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٧٦ - جمال الدّین معرّف
اصفهان متولّد شده و نزد پدر علّامه خود و علمای اصفهان به تحصیل پرداخته و موفق به اخذ اجازه اجتهاد به تاریخ های غره رمضان ١٣١٧ق و ١٢ جمادی الثّانیه ١٣١٨ق گردیده و پس از وفات پدر در مسجد او به اقامه جماعت پرداخته است. سرانجام در صبح دوشنبه ٤ رجب ١٣٣٩ق پس از پایین آمدن از منبر دچار سکته شده و وفات یافت. جنازه به تکیه صاحب روضات در تخت فولاد حمل و در آنجا دفن شد و در سال ١٣٤٨ق عظام او را به نجف نقل نموده و در بقعه پدرش مدفون ساختند.
مادّه تاریخ وفات او را عبدالوهاب گلشن ایران پور چنین سروده است:
عابدی سر کرد بیرون و بگفت
شد جمال دین بگلزار بهشت[١]
١٤٠٩-٧٠=١٣٣٩
سیّد جمال الدّین گلپایگانی
سیّد جمال الدّین گلپایگانی متخلّص به «آرام» از شعرای قرن چهاردهم هجری است. از افاضل طلاب مدرسه صدر بود و از اعضای قدیم انجمن ادبی شیدا به شمار می رفت و اشعارش در مجله دانشکده در دوره اول به طبع می رسید. ظاهراً بعد از سال ١٣٦٠ق در گلپایگان وفات یافت.
از اوست:
بتان اگر ز رخ خود پرده برگیرند
سیاهی از دل شب، رونق از قمر گیرند[٢]
جمال الدّین معرّف
قاضی جمال الدّین معرّف، از بزرگان قرن یازدهم هجری است. نامش در وقف نامه مسجد جامعه جدید عباسی (مسجد شاه اصفهان) [مسجد امام فعلی] ذکر شده و به جهت وی حقوقی سالیانه معادل سه تومان نقد و پانصد مَن غلّه به عنوان حق التّعریف معین
[١] زندگانی آیت اللَّه چهارسوقی، ص١١٩؛ مناهج المعارف: مقدمه، ص سیصد و نوزده.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٩.