اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٥١ - سیّد جلال الدّین تقوی
مغرب ٧ ربیع الاولی] ١٣٩٢ق وفات یافته و در تخت فولاد جنب مزار ملّا اسماعیل خواجوئی و جدّش ملّاعلی اکبر مدفون شد.[١]
جلال الدّین باری اصفهانی*
جلال الدّین کور اصفهانی متخلّص به «باری» از شاعران و خوشنویسان قرن دهم هجری است. خط نستعلیق را به روش ملّاسلطان علی مشهدی خوش می نوشت. به غایت خیره و طیره و هرزه گرد بود. از اصفهان به هند رفته و در سال ١٠٠ه.ق در آنجا درگذشت. او از نزدیکان (و احتمالاً از فرزندان) میر روزجهان صبری بود.
از اوست:
چراغ افروز بزم عشرتم شد آتشین رویی
که هر پنهان نگاهش آتش صد خرمن است امشب[٢]
سیّد جلال الدّین تقوی
سیّد جلال الدّین تقوی ابن آقا سیّد محمّد تقی قمشه ای، از شعرای معاصر. وی کارمند اداره فرهنگ [آموزش و پرورش] شهرضا بوده و این شعر از اوست:
گلاب و مشک تر از بس ز روی و موت می ریزد
به بستان آبروی گل ز رنگ و بوت می ریزد
دلم دریای خون گردیده و دیده است چون جیحون
ز بس روز و شب اشک از هجر روی و موت می ریزد[٣]
[١] سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٦٤.
[٢] کاروان هند، ج١، ص١٤١.
[٣] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص١٣٢.