اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٧٧ - ملّا محمّد جعفر اصفهانی
جریر ضُبّی اصفهانی
جریر بن عبدالحمید بن جریر بن قُرط بن هلال بن انس ضبّی، از محدّثین قرن دوم هجری، اصلش از کوفه است. در قریه «آبه» از توابع اصفهان در سال ١١٠ق متولد شده و در کوفه نشو و نما یافته و سرانجام در سال ١٨٨ق در ری وفات یافته است.
از ابوبکر طلحی، روایت می کند و محمّدبن حُمِید از او نقل حدیث می نماید.[١]
درباره او نوشته اند: «کان ثِقهٌ کثیرُالعِلم. یُرحل إلیه، و کان حُجهٌ و کانت کتبه صحاحاً. ثقهٌ یحبَّحٌ به».[٢]
ملّا محمّد جعفر اصفهانی
ملّامحمّد جعفر اصفهانی، عالم فاضل،از دانشوران قرن یازدهم هجری. در اصفهان نزد علاّمه مجلسی، به تحصیل پرداخته و علاّمه در آخر «کتاب الفِتَن» از «بحارالانوار» در تاریخ ١٤ شعبان ١٠٩٩ق برای او اجازه نوشته است. این نسخه به شماره ١٨٦٧ در کتابخانه آیت اللَّه مرعشی نجفی در قم موجود است.
همچنین وی کتاب «مقباس المصابیح»تألیف استادش مجلسی را خلاصه نموده و در آن اسانید دعاها و فضایل و ثواب های آن ادعیه را حذف نموده و آن را «تعقبات الصلاه» نام نهاده است. نسخه ای از این کتاب را محمّد ابراهیم قمی خطّاط عالیقدر عهد شاه سلطان حسین صفوی در سال ١١١٤ق به خط نسخ خوش کتابت کرده و در کتابخانه حاج سید نصراللَّه تقوی موجود بوده است.[٣]
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٥١؛ الاعلام، ج٢، ص١١١؛ میزان الاعتدال، ج١، ص١٨٢؛ تاریخ بغداد، ج٧، ص٢٥٣؛ تذکره الحفاظ، ج١، ص٢٥٠.
[٢] تاریخ بغداد، ج٧، ص٢٥٣.
[٣] الذریعه، ج٤، ص٢١٨؛ اجازات الحدیث، صص ١٨٣ و ١٨٤؛ تلامذه العلاّمه المجلسی، ص٨٦؛ زندگینامه علاّمه مجلسی، ج٢، ص٢١.