اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٧٩ - سیّد بهاءالدّین مهدوی
وی در شب پنج شنبه ٢٠ جمادی الاولی سال ١٣٤٣ق وفات یافته و جنب مزار پدر دانشمند خود واقع در تکیه بابا رکن الدّین در تخت فولاد مدفون گردید.
در فنون ادبی و خصوصاً شعر نیز استاد بوده و شعر نیز می سروده و «فاضل» تخلص می نموده است. [قسمتی از اشعارش را فرزندش آقا نصیرالدّین نوری معروف به «خواجوی» مدوّن و آماده چاپ ساخته بود که ظاهراً هنوز به طبع نرسیده است.
این بیت را در زیارت بیت اللَّه الحرام و طواف کعبه سروده است:
به طواف کعبه کجایند عاشقان که مگر
چشند لذّت دورِ نگار گردیدن]
و این شعر نیز از اوست:
دلبر فرّخ رُخ شیرین لقا
تا به من غم زده شد آشنا
بُرد زِ من دین و دل و عقل و هوش
صبر و سکون نیز نماندی به جا
یار جفا پیشه، وفا پیشه کن
گرچه محال است ز خوبان وفا[١]
سیّد بهاءالدّین مهدوی*
سیّد بهاءالدّین مهدوی بن سیّد حسن نحوی بن سیّد مهدی نحوی بن سیّد محمّد حسن مجتهد موسوی اصفهانی، عالم فاضل زاهد.
در سال ١٣٠٢ه.ش در اصفهان متولد گردیده و نزد علمای اصفهان از جمله شیخ هبت اللَّه هرندی، شیخ احمد فیاض، حاج آقا سیّد حسین خادمی، سیّد صدرالدّین کوپائی و حاج آقا رحیم ارباب تحصیل نمود و سالها در معیّت و ملازمت حاج آقا رحیم ارباب از فیض معنویت و ملکات فاضله ایشان بهره مند گردید. آن گاه به نجف اشرف عزیمت نمود و از درس آیات عظام سیّد ابوالقاسم خوئی، سیّد عبدالهادی شیرازی، میر سیّد علّی علّامه فانی، سیّد جمال الدّین گلپایگانی و امام خمینی استفاده نمود. سپس به اصفهان
[١] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٦٥؛ ریحانه الادب، ج٦، صص ٢٥٩ و ٢٦٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٣٩٥ و ٣٩٦؛ تاریخ اصفهان (تکایا و مقابر)، ص٦٧؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٧٣.