تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠١ - انسان وابسته به عمل خويش است

نكردن آنان به فرمان خدا و ترك كردن وظيفه امر به معروف و نهى از منكر به دست اشرار ايشان مى‌افتد، ديگر دعاهاشان مستجاب نمى‌شود. براى چه؟ براى آن كه گناه بر دو گونه است، و در آن هنگام كه گناهى مرتكب مى‌شوى و سپس دست به دعا برمى‌دارى و با توبه به سوى او بازمى‌گردى، خداوند گناه تو را مى‌آمرزد، ولى در آن صورت كه جامعه فاسد شود، ديگر از دعاى فرد واحد فايده‌اى نصيب آن نمى‌شود، بلكه مى‌بايستى كه همه افراد مجتمع به توبه و بازگشت به سوى خدا بپردازند و تبهكارى خويش را اصلاح كنند.

[٦] ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ‌- سپس زبردستى در جنگ را به شما بازگردانديم.» يعنى بنى اسراييل بار ديگر بر مردم بابل و فرمانروايان بر ايشان پيروز شدند.

وَ أَمْدَدْناكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ جَعَلْناكُمْ أَكْثَرَ نَفِيراً- و با زياد كردن مال و فرزندان شما و افزون شدن جمعيت به شما مدد رسانديم.» و «نفير» جمع نفر و معنى آن شماره جنگندگان است.

انسان وابسته به عمل خويش است‌

[٧] إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها- اگر نيكى كنيد به خود نيكى كرده‌ايد، و اگر بدى كنيد، باز هم به خود چنين كرده‌ايد.» برترى و نيرومندى شما به سبب كارهاى نيك شما بود. و آدمى در گرو عمل خويش است، كه اگر نيكى يا بدى كند نتيجه آن هر دو به صورت نيك و بد بهره خود او مى‌شود. و چون از هرتزل مؤسس استيلاى صهيونيان غاصب در فلسطين پرسيدند كه: يهوديان در مدت چهار هزار سال به صورت مردمانى بدبخت و محروم زندگى مى‌كردند، پس چه چيز آنان را به تأسيس دولتى براى خودشان برانگيخت؟

در جواب گفت: قرآن (محمد) را مى‌خواندم و در آن به اين آيه برخوردم كه‌ إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها، دانستم كه بدبختى گريبانگير جهودان شده در عالم جز برخاسته از جانب خودشان نيست.