تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٤٢

از حقايق هدايت و معرفت‌

رهنمودهايى از آيات

در اين درس قرآن كريم سه حقيقت را به ياد ما مى‌آورد كه به قضيه هدى و راهيابى و معرفت و شناخت پيوستگى دارد

حقيقت نخستين: كسب كردن و تحصيل علم و معرفت و در نتيجه آن راهيابى به مسئوليت انسان كه به مصالح حال و آينده او تعلق دارد، پس هر كس راهيابى را نپذيرد، و مسئوليت دست يافتن به معرفت را قبول نكند، به خويشتن ستم كرده است، و مثل او مثل كسى است كه چشم خود را از جاى بركند، يا گوش خود را ببندد يا حس ديگرى از خود را از كار بيندازد، پس بدين گونه پلى را كه وسيله ارتباط ذات او با طبيعت است ويران كرده است، آيا پس از آن چه مى‌تواند بكند؟ و آنچه وجود او را در زندگى ضرورى مى‌شمارد چيست؟

حقيقت دوم: اگر انسان مشاهده كند كه امكان بقاى او در مدتى از زمان به حال گمراهى وجود دارد و در اين مدت به او آسيبى نخواهد رسيد، بايد توجه داشته باشد كه خدا اين مهلت را بنا بر رحمت خود به او عطا كرده است تا شايد از گمراهى خويش بازگردد و به هدايت راه يابد.

و گرنه در لحظه‌اى كه چشم انسان كور است، و گوش او كر، و عقلش از كار افتاده،/ ٤٤٣ شايسته آن است كه بميرد و عمرش پايان پذيرد، زيرا كه هر چه زودتر با طبيعت و حقايق راسخ و سخت آن تصادم پيدا خواهد كرد و به بدترين صورت مى‌شكند و از پاى درمى‌آيد، و در پى آن گمراهى براى او جرم و گناهى است كه در واقع عقوبت و جزاى آن فورى مى‌رسد، ولى خدا اين عقوبت را به تأخير