تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٤ - پيشوايى قرآن براى رسيدن ما به هدايت و رستگارى است

وحى در بيشتر دروس آن با ما سخن مى‌گويد، و نيز در ضمن بيان حقايقى ديگر كه با وحى تناسب دارد، همچنين قضيه مكر ابليس كه مى‌خواست و مى‌خواهد تا فرزندان آدم را اغوا و گمراه كند، و به همين سبب خداوند براى آنان ريسمانهاى رهايى از مكر شيطان را از طريق وحى و رسالت در دسترس ايشان قرار داد.

/ ٢٧٧

شرح آيات

پيشوايى قرآن براى رسيدن ما به هدايت و رستگارى است‌

[٧١] يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ‌- روزى كه همه مردمان را همراه با امام و پيشواى ايشان مى‌خوانيم.» در آن روز خداوند سبحانه و تعالى هر امت را با امام آنان مى‌خواند، و امام منعكس كننده ارزشهاى امت خويش و تجسم بخشيدن به آنها در هر فرد از افراد امت است، و بنا بر اين واجب است كه قيادت و پيشوايى از امت سرچشمه گيرد، و در واقعيت آن زندگى كند، هر پيشوايى كه از امت برنخيزد مايه بقا و دوام ندارد، بدان سبب كه طبيعة با هر فرد از اين امت تنافر و ناسازگارى دارد. و امام همان قرآن وحى شده به رسول خدا (ص) است، و او كسى است كه تجسم بخشنده به قرآن و قرآن ناطق است، پس انديشه مكتبى پيشوا است و آن را اين امام ناطق به آن تجسم مى‌بخشد، و بر انسان لازم است كه پيش از پيروى شخص از انديشه و فكر پيروى كند، و به شناخت خط سير پيشوا پيش از شناختن خود او بپردازد، پس اگر مى‌خواهى از يك قيادت و پيشوايى پيروى كنى، نخست مى‌بايد به شناختن خط او بپردازى.

در حديثى درباره قرآن آمده است

«هر كس آن را امام خود قرار دهد، او را به بهشت راهنمايى مى‌كند، و چون آن را پس پشت خود اندازد، به جهنمش مى‌راند».

چگونه ممكن است كه قرآن را پيشوا و امام خويش قرار دهى، بدون اين كه پيشوايى و رهبرى آن را بر حسب معيارهاى آن برگزيده باشى؟