تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٩ - ستمگر شمشير خدا است

مى‌گفت

«مگر نبايد بنده سپاسگزار او باشم؟» نوح بنده سپاسگزار خدا بود، و خداوند متعال به فرزندان اسراييل كه پدرانشان را خدا همراه نوح از طوفان بزرگ نجات بخشيده بود، فرمان داد كه شكرگزار پروردگارشان بوده باشند، و سپس برايشان منت گذاشت و كتاب را به توسط پيامبرى بزرگ يعنى موسى (عليه السلام) براى ايشان فرستاد و موسى به خواست خدا آنان را از يك پيروزى به پيروزى ديگر رهبرى مى‌كرد.

پس اگر آنان شكرگزار نعمت خدا مى‌شدند، و از فرمانهاى او پيروى مى‌كردند، به خود نيكى كرده بودند، و اين مطلب در كتاب خدا نوشته شده و آيه‌اى كه پس از اين مى‌آيد بيان كننده آن است.

ستمگر شمشير خدا است‌

[٤] وَ قَضَيْنا إِلى‌ بَنِي إِسْرائِيلَ فِي الْكِتابِ‌- و به فرزندان اسراييل در كتاب فرمان داديم.» كتاب تورات بنى اسراييل از قضاى خدا كه هر چه زودتر تحقق پيدا خواهد كرد خبر داد كه

لَتُفْسِدُنَّ فِي الْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَ لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيراً- كه دو بار در زمين به فساد و تبهكارى برمى‌خيزيد و با برترى‌جويى سخت به خود بزرگ‌بينى مى‌پردازيد.» علوّ و برترى‌جويى فرزندان اسراييل به علوّ فرعون شباهت دارد كه پروردگار ما از آن چنين سخن گفته است إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِي الْأَرْضِ وَ جَعَلَ أَهْلَها شِيَعاً- فرعون در زمين به برترى‌جويى برخاست و مردم آن را به گروه‌هايى تقسيم كرد» (القصص/ ٤).

/ ٢٠١ و علوّ حالتى از غرور ذاتى و خودبزرگ‌بينى ذاتى نسبت به حق است كه صاحب آن خود را برتر و بالاتر از ديگران مى‌پندارد ...

[٥] فَإِذا جاءَ وَعْدُ أُولاهُما- پس چون وقت نخستين آنها فرارسيد.»