تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٢ - رهنمودهايى از آيات

/ ١٣٤

عاقبت ارتداد

رهنمودهايى از آيات

در دروس گذشته پروردگار كريم ما را از كفر ورزيدن پس از ايمان و از لغزش پس از ثبات و استوارى بر حذر داشت، و اين بيم دادن به مناسبت آن بود كه در آنجا سخن از پيمان‌شكنى و وفا نكردن به سوگند به ميان آمده بود، و اينك به درسى رسيده‌ايم كه در آن از كفر پس از ايمان به صورت كلى آن سخن مى‌رود، و بيم دادن از خشم خدا مطرح است كه دامنگير هر كس مى‌شود كه- به گفتار يا كردار- از دين خود برگردد و مرتد شود، مگر كسى كه به اجبار بر آن واداشته شده است كه به زبان سخنى كفرآميز بگويد، در صورتى كه قلب او مطمئن است و هيچ ترديدى براى او پيش نيامده است، و مرتد كسى است كه كفر را با تصميم قاطع پس از ايمان پذيرفته و در معرض عذابى عظيم قرار گرفته است، بدان سبب كه دنيا را بر آخرت برگزيده، كه خدا نور هدايت را از اين گونه كسان سلب مى‌كند، و بر دلهاشان و گوشها و چشمهاشان مهر مى‌نهد، و آنان از آشكارترين حقايق در پيرامون خويش غافل مى‌مانند، و به تأكيد در آخرت زيانكار خواهند بود.

در صورتى كه صاحبان ثبات و استوارى بر هدايت، على رغم آن كه در معرض پيشامدهاى مكروه قرار مى‌گيرند، و پس از ابتلا به سرزمينهاى ايمن مهاجرت مى‌كنند، باقى مى‌مانند، كه خدا نسبت به آنان آمرزنده و مهربان است و آنان را مشمول رحمت و عنايت خويش در آن روز قرار مى‌دهد كه هر كس از خود دفاع مى‌كند، پس به جزاى كامل عمل خويش رسد و/ ١٣٥ چيزى از آن كاهش پيدا نمى‌كند.

اما براى آن كس كه پس از ايمان آوردن كافر شود، خداوند مثلى مى‌زند