تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٢ - اعتماد به خدا كليد خوشبختى است

بر عكس بخيلان، كسانى ديگر هستند كه در بخشندگى چندان گشاده دستى مى‌كنند كه همه چيز خود را از دست مى‌دهند، پس به حسرت آنچه از دست داده‌اند آه مى‌كشند، و در نتيجه مردمان نيز بر اين كارشان به نكوهش و ملامت آنان برمى‌خيزند.

اين گونه كسان بدان جهت توازن و اعتدال خويش را از دست مى‌دهند كه بى‌اندازه مسكينان و درويشان را دوست مى‌دارند، و درباره آنان خداوند تبارك و تعالى مى‌گويد

[٣٠] إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً- پروردگارت براى هر كس كه بخواهد روزى او را گسترش مى‌دهد، يا اندازه براى او نگاه مى‌دارد، و او نسبت به بندگانش خبير و آگاه است.» پس خدا روزى را به حكمت گسترش مى‌دهد، يا به اندازه و تنگ مى‌بخشد. پس كسى از آن نرسد كه در انديشه بخشنده‌تر از خدا بودن براى بندگانش باشد. و شايد در آيه گذشته رفتار بشر را به كلى از لحاظ ارتباط با مال تنظيم بخشد، و بر آدمى لازم است كه در مصرف مال راه ميانه را برگزيند و به اندازه انفاق كند، نه به افراط و تبذير بپردازد و نه بخل ورزد.

اعتماد به خدا كليد خوشبختى است‌

[٣١] وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ‌- فرزندان خود را از ترس گرفتار شدن به فقر مكشيد.» بعضى از اعراب از بيم فقر و فاقه فرزندان خود را مى‌كشتند و خدا آنان را با اين گفته‌اش اطمينان بخشيد كه چنين نخواهد شد

/ ٢٢٤ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كانَ خِطْأً كَبِيراً- ماييم كه شما و آنان را روزى مى‌دهيم (و بدانيد) كه كشتن آنان خطا و گناهى بزرگ است.» بدان سبب كه كشتن فرزند شما را از نعمت داشتن فرزند محروم مى‌سازد، از سوى ديگر از نعمت زندگى.