تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٣ - قرآن شفاى قلب و جامعه و بدن است

رهايى يافتن انسان از اين حجابها جز به برانگيختن گنجينه‌هاى عقل و تكان دادن ضمير او ميسر نمى‌شود، و اين نقشى است كه ايفاى آن تنها از عهده قرآن برمى‌آيد، چه همچون يك صاعقه برقى است كه ضمير آدمى را به حركت و تكان خوردن وا مى‌دارد، و عقل از درون با اين حركت پرده‌هاى نادانى و گمراهى را مى‌درد، و غرور بزرگترين حاجز و مانع ميان انسان و حقيقت است، و به همين جهت اين آيات گدازه‌هاى بيم دادن و انذار را از خلال مصور ساختن منظره‌هاى روز قيامت، و هلاك شدن گذشتگان فرومى‌ريزد تا آدمى از ادامه دادن به غفلت و رؤياهاى در بيدارى خود را خلاص كند، و در اين راه مقررات مفصلى براى رشد دادن موهبتهاى نيكو در قلب پس از پاك كردن آن از بيماريهاى خودبزرگ‌بينى و رشك و كينه‌توزى و عجب و غرور و ... و ... وضع مى‌كند.

بنا بر اين قرآن به معالجه طرز تفكر او از آن جهت مى‌پردازد كه گرفتار خطاهاى رايج در فهم حقايق نشود، و اين از راه نشان دادن روش و برنامه صحيح صورت پذير مى‌شود.

دوم: قرآن وسيله شفا يافتن بيماريهاى اجتماعى است، از آن روى كه برنامه‌هايى در اقتصاد و سياست و تربيت و خانواده در اختيار ما مى‌گذارد كه به وسيله آنها همه دشواريها را از پيش پاى خود دور كنيم، و هيچ امرى را بدون حكمى آشكار درباره آن بر جاى نمى‌گذارد.

/ ٢٩٥ سوم: قرآن براى حفظ بدن و تندرستى اندرزهايى به ما مى‌دهد، و درباره ضرورت پاكيزگى و نظافت، و ضرورت عمل و رفع كسالت و سستى تأكيد مى‌كند، و زندگى اجتماعى و اقتصادى و جز آن را براى او منظم و مرتب مى‌سازد، تا وى را از بيماريهاى روانى و تنى هر دو دور نگاه دارد.

ما در هنگام مبتلا شدن به بيماريهاى گوناگون نيازمند مسلح شدن به اراده و سرزندگى هستيم، و چون نيّت را خالص متوجه خدا كنى، بر تو به شفايت از راهى كه مى‌دانى يا نمى‌دانى منت مى‌گذارد.

در حديثى مأثور از امام جعفر صادق (عليه السلام) آمده است كه: «شفا