تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢١ - سوره النحل(١٦) آيات ٩٨ تا ١٠٥

پاداش اين گونه كسان را به بهترين كارهايى كه انجام داده‌اند به آنان مى‌دهيم.» بدين گونه خدا براى كسى كه عمل صالح انجام داده باشد، كارهاى بدش را مشمول آمرزش خود قرار مى‌دهد، و اعمال صالح او را محفوظ مى‌دارد تا به آنها جزاى خيرش دهد.

در حديثى مأثور آمده است كه «حيات پاكيزه رضا به قسمت داشتن است» و در اين شك نيست كه گنجى از گنجهاى خدا است كه پايان نمى‌پذيرد، و هر گاه نفس بشرى در ايستارهاى خود در برابر آن پاكيزه باشد زندگى پاكيزه مى‌شود، پس رضا و خرسندى از پاكيزه‌ترين همه طيبات و پاكيزه‌ها است.

سخن انجامين اين كه: پيمان تنها اساس معاملات مالى در جامعه نيست، بلكه پيش از آن اساس تعاون سياسى است، و چون شرف پيمان در امتى معدوم شود، هر چه زودتر به گروه‌بندى سياسى مى‌پردازد، و از قديم گفته‌اند كه: «ملك و فرمانروايى وفا ندارد و ملك سترون و عقيم است».

به همين سبب قرآن در اين درس به حرام بودن پيمان‌شكنى براى استيلا پيدا كردن قومى بر قوم ديگر، و اين كه قومى برتر از قوم ديگر باشد، تأكيد كرده است.

/ ١٢٣

[سوره النحل (١٦): آيات ٩٨ تا ١٠٥]

فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ (٩٨) إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ (٩٩) إِنَّما سُلْطانُهُ عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَ الَّذِينَ هُمْ بِهِ مُشْرِكُونَ (١٠٠) وَ إِذا بَدَّلْنا آيَةً مَكانَ آيَةٍ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما يُنَزِّلُ قالُوا إِنَّما أَنْتَ مُفْتَرٍ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ (١٠١) قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ لِيُثَبِّتَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هُدىً وَ بُشْرى‌ لِلْمُسْلِمِينَ (١٠٢)

وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّما يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ (١٠٣) إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ لا يَهْدِيهِمُ اللَّهُ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ (١٠٤) إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْكاذِبُونَ (١٠٥)