تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٦ - پرستش خدا عصمت و هدايت است

راهنمايى كن و بگو كه او چيست؟ چه من گرفتار مجادله كنندگانى در اين خصوص شده و حيران مانده‌ام.

پس به او گفت: اى بنده خدا! هرگز بر كشتى سوار شده‌اى؟ گفت

آرى، گفت: آيا اتفاق افتاده است كه كشتى سوارى تو در جايى بشكند كه نه كشتى ديگرى سبب نجات تو شود، و نه با شنا كردن بتوانى خود را از مهلكه خارج كنى؟ گفت: آرى.

گفت: آيا هيچ بر دل تو گذشت كه چيزى از چيزها مى‌تواند تو را از گرفتارى نجات بخشد؟ گفت: آرى، و آن گاه امام صادق (ع) گفت: اين چيز همان خداى توانا است كه در آن جا كه هيچ راه نجاتى وجود ندارد، قادر بر نجات دادن تو است، و در آن جا كه يار و مدد كارى وجود ندارد يار و مددكارى برساند. [٢٠] [٦٧] وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ‌- و در آن هنگام كه در دريا با يك بدبختى و گرفتارى رو به رو مى‌شويد، همه كسانى كه آنان را به يارى مى‌طلبيديد گم مى‌شوند، و تنها او باقى مى‌ماند.» در لحظه‌هاى خطر بنده به ياد پروردگار خويش مى‌افتد و قلب انسان به خدا آويخته مى‌شود و نه به ذات خودش كه آن را مى‌پرستد يا به طاغوتى كه نسبت به او خضوع مى‌كند.

/ ٢٦٩ خدا بدين گونه بر ذات خود استدلال مى‌كند، و هيچ كس از ما نيست كه زمانى گرفتار لحظاتى از سختى و گرفتارى نشده باشد، در آن هنگام كه خطرها ما را در ميان خود فرامى‌گيرند و بنا به فطرت خود مى‌دانيم كه از آن خدايان پندارى كه جز خدا پرستيده مى‌شوند هيچ كارى برنمى‌آيد، پس قلبها به رب الارباب يا پروردگار پروردگاران پندارى اتصال پيدا مى‌كند، و به مناجات گرمى آغاز مى‌كند، و پروردگار در برابر ما درهاى رحمت خودش را مى‌گشايد، و مژده‌هاى فضل و بخشش او به ما مى‌رسد و با خواندن او و پناه جستن به او ما را نجات مى‌دهد.