تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٥ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٩ [أقوم‌]: داراى استقامتى شديدتر.

١٢ [طائره‌]: عملى كه براى او مقدر شده.

١٤ [و لا تزر وازرة]: و هيچ نفسى بر دوش نمى‌كشد.

[وزر أخرى‌]: بار گناه ديگرى را.

/ ٢٠٧

انسان مسئول‌

رهنمودهايى از آيات

پس از آن كه قرآن حكيم در آيات گذشته داستان بنى اسراييل را به صورتى نقل كرد كه بحث در آنها در پيرامون ارتباط ميان اعمال ايشان و آنچه در نتيجه آن اعمال به آنان مى‌رسيد تمركز پيدا كرده بود، خلاصه و مايه عبرت را در اين جمله خلاصه كرد كه إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها، آيات اين درس نيز تأكيد بر آن نتيجه دارد، و از مسئوليت انسان فرد يا جامعه سخن مى‌گويد، و ابعاد آن را بيان مى‌كند، و اين كه چگونه بر انسان شايسته و لازم است كه اين انديشه خطير را بفهمد، در صورتى كه او هر چه بيشتر از آن دور است، چه او را به سعى و عمل جدى و مقاومت و ايستادگى مى‌خواند كه از سببهاى پيشرفت است و بر نفس بشرى دشوار مى‌نمايد.

به همين سبب خداوند متعال يك بار از تاريخ براى ما مثلى مى‌زند، و بار ديگر اهميت تحمل مسئوليت را در زندگى دنيا و نقش اين احساس را در پيشرفت بشريت مورد تأكيد قرار مى‌دهد، و سپس روز قيامت را به ياد ما مى‌آورد و از اندازه‌