تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٩ - معنى وحى

تركيب، و گاه با اشاره و مانند آن صورت مى‌گيرد.

علامه طباطبائى مى‌گويد: و آنچه از موارد استعمال آن مفهوم مى‌شود اين است كه به معنى القا و تلقين يك معنى و منظور به صورتى است كه شخص ديگرى جز آن كس كه منظور فهماندن آن معنى به او است نتواند آن را بفهمد.

١- پس الهام با القا كردن يك معنى در فهم جانور از راه غريزه از وحى است وَ أَوْحى‌ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ‌.

٢- همچنين ورود معنى در نفس است از طريق رؤيا وَ أَوْحَيْنا إِلى‌ أُمِّ مُوسى‌ (سوره القصص/ ٧).

٣- يا ورود معنى در نفس از طريق وسوسه إِنَّ الشَّياطِينَ لَيُوحُونَ إِلى‌ أَوْلِيائِهِمْ‌ (سوره الانعام/ ١٢١).

٤- و از گونه وحى است سخن گفتن خدا با پيامبران و رسولان خود وَ ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً (سوره الشورى/ ٥١).

/ ٩٠ و رسيدن وحى از جانب خدا به زنبور عسل با محيط كلى آيات سوره متناسب است كه ما را به آيات و نشانه‌هاى خدا در زندگى راهنمايى مى‌كند، تا نقش الهام در علم آشكار شود كه از فرستادگان كتاب آغاز مى‌شود، تا به علمى برسد كه خدا آن را از كسى كه در سالهاى عمر بسيار پيش رفته باشد سلب مى‌كند.

از آن جا كه اين آيه به نقش الهام مستقيم از جانب خدا در زندگى زنبور عسل اشاره مى‌كند، بر ما معلوم مى‌شود كه انسان چگونه مشمول اين عنايت الاهى مى‌شود. و آن كس كه انديشه خويش را برتر از وحى فرو فرستاده از آسمان بداند، بر آشكارترين و ساده‌ترين حقايقى كه آدمى در ميان آنها زندگى مى‌كند، تكبر و گردنفرازى كرده است، و آن نورى است كه راههاى زندگى را روشن نگاه مى‌دارد، و امكان آن هست كه ناميده شدن اين سوره مباركه به نام سورة النحل به همين مناسبت بوده باشد.

[٦٩] سپس خدا به زنبوران عسل فرمان داد كه از گلهاى ميوه‌ها بخورند كه خلاصه و جوهر مواد ميوه‌ها پيش از آشكار شدن آنها است، و در راههاى خدايى‌