تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٦ - شرح آيات

پوششهايى قرار داديم، تا نتوانند آن را بفهمند.» براى آن كه قرآن را نتوانند بفهمند، خدا بر دلهاى ايشان «أكنّة» قرار داد.

و اين لفظ شكل صيغه جمع لفظ كنان به معنى پوشش است، و همين پوشش آن حجاب مستورى است كه خدا در ميان قرآن و دلهاى كسانى كه به آخرت كافرند، به عنوان مجازات آنان كه بعث و رستاخيز را تكذيب كرده و منكر قدرت خدا براى بازگرداندن مردگان شده و به پيروى از شهوتها و عصبيتهاى خود پرداختند، پديد آورده بود.

از خود مى‌پرسيم كه آيا اين حجاب همان سنت الاهى نيست كه در آفريدگان او جريان يافته و حاكى از آن است كه هر كس كه در پذيرفتن انديشه فاسدى تعصب ورزد هرگز حقيقت را مشاهده نخواهد كرد، يا اين كه يك فعل الاهى تازه است كه خدا به توسط آن بر گمراهى و كفر كافران مى‌افزايد، و آنان را در گمراهى حيرت‌زده نگاه مى‌دارد؟

آرى، آن فعلى تازه است، و حجابى كه خدا ميان قرآن و كافران قرار مى‌دهد. و اين مجازات و عقاب بزرگى است كه خدا خواستار گمراهى بشر پس از كفر ورزيدن او به هدايت مى‌شود، و بر ما واجب است كه پيوسته از گرفتار شدن به اين عقاب بزرگ بر حذر بمانيم، و هميشه خواستار راهنمايى و هدايت الاهى، و اين كه ما را پس از راه يافتن به هدايت گمراه نكند بوده باشيم، كه او پذيرنده و اجابت كننده اين خواهش و دعا است.

/ ٢٣٩ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً- و در گوشهاى آنان سنگينى.» كه در اين حالت گوش سنگين قدرت آن را ندارد كه به صورت درست وظيفه خود را انجام دهد، به همان گونه كه اگر عقل ضعف و سستى پيدا كند، نمى‌تواند آنچه را كه گوش يا ديگر اندامها به آن انتقال مى‌دهند بفهمد.

وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً- و هنگامى كه تنها از خداى يگانه در قرآن ياد مى‌كنى، با نفرت پشت مى‌كنند و دور مى‌شوند.»