تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠١ - ميان ثابتها و متغيرها

شرح آيات

ميان ثابتها و متغيرها

[٢٧] وَ اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتابِ رَبِّكَ‌- آنچه را كه از كتاب پروردگارت به تو وحى شده است بخوان.» قرآن چراغ است و نور، و بر انسان است كه آن را بخواند و در آن تبصر و تعقل كند، و بنا بر اين نمى‌توان به نور اكتفاء كرد و از ديدن خوددارى ورزيد، بدان جهت كه چون چشم را فروبندد، ديگر چيزى را نمى‌بيند، حتى در آن صورت كه خورشيد به وسط آسمان صاف رسيده باشد.

شايد مقصود از تلاوت خواندن تدريجى بوده باشد، كه آن جستجوى بارهاى متوالى و انديشيدن در دفعات متعدد است، و اين مسئله امروز به صورت يك قاعده منطقى شناخته شده است، يعنى: اگر مى‌خواهى چيزى را بشناسى، آن را به بخشهاى كوچك تقسيم كن تا بتوانى بر آن استيلا پيدا كنى و آن را بفهمى.

لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ‌- هيچ كس نمى‌تواند تغييرى در كلمات او بدهد.» اين براى ما آشكار مى‌سازد كه در زندگى يك خط ثابت و يك خط متغير وجود دارد، و آنچه ثابت است كلمات خدا است؛ خط متغير زينت زندگى دنيا است،/ ٤٠٢ كه انسان بايد بر آن تسلط پيدا كند.

وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً- و هرگز جز در او براى خود پناهگاهى نخواهى يافت.» اگر خواستار تكيه و اعتماد كردن بر چيزى باشى، جز خدا براى پناه بردن به او نخواهى يافت، چه هر چيز فانى مى‌شود، ولى توكل تو بر خداوند سبحانه و تعالى باقى مى‌ماند، و همين دژ و بارويى است كه از هستى و حيثيت تو پاسدارى مى‌كند.