تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٩ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٤٠ [حسبانا]: عذابى همچون صاعقه‌ها و آفات.

[زلقا]: زمين صاف و هموار كه گياهى در آن وجود ندارد.

٤١ [غورا]: غائر يعنى فرورونده به باطن و درون زمين.

/ ٤١٠

انسان در ميان ماده پرستى و پرستش خدا

رهنمودهايى از آيات

پيش از اين درباره چارچوب و زمينه كلّى سوره كهف سخن گفتيم، كه براى ما اين مطلب را بيان مى‌كند كه دو گونه علاقه و ارتباط ميان انسان و طبيعت وجود دارد: اول: علاقه استيلا يافتن بر طبيعت و در اختيار گرفتن آن.

دوم: علاقه فريفته شدن به آنچه زينت كه در آن است.

در اين مجموعه از آيات خداوند متعال براى ما مثلى از علاقه‌اى كه كافران را به دنيا مربوط مى‌سازد آورده است، كه بر آن اعتماد مى‌كنند و چنان مى‌پندارند كه آن براى ايشان پديدارنده جاودانگى است، ولى اين علاقه هر چه زودتر پايان مى‌پذيرد، و آن گاه درمى‌يابند كه پيوند و رابطه صحيح مى‌بايستى ميان آنان و