تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٠ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٤٥ [هشيما]: علف خشكيده و خرد و پراكنده شده.

٤٩ [مشفقين‌]: ترسندگان از وقوع حادثه‌اى بد و خوفناك.

/ ٤٢٠

آنچه را انجام داده‌اند حاضر مى‌يابند

رهنمودهايى از آيات

سوره كهف علاقه و ارتباط ميان انسان و دنيا و زينت آن را آشكار كرد.

در آيات پيشين براى ما مثل از داستان دو مرد زد كه يكى از آنان دو باغ از درختان خرما و انگور و كشتزارهايى در آن داشت، پس به آنها فريفته و مغرور شد و بر آنها اعتماد كرد، و پايان كار او زيان كردن و خسران دنيا و آخرتش بود.

قرآن در اين آيات عبرتى را كه از اين داستان گرفته مى‌شود خلاصه مى‌كند، و براى ما توضيح مى‌دهد كه مثل زندگى دنيا و زينتى كه در آن است، همچون مثل بهارى است كه پس از درنگى كوتاه به پايان مى‌رسد، در صورتى كه كارهاى خير و شايسته‌اى كه آدمى انجام مى‌دهد از بين نمى‌رود و باقى مى‌ماند.

قرآن منظره‌اى را از مناظر روز قيامت براى ما مجسم مى‌سازد كه انسان نمى‌تواند چيزى را به دست خود بگيرد مگر آن كه عملى باشد كه از پيش انجام داده است، پس اگر آن عمل صالح باشد پاداشى خوب و مايه اميدوارى است،/ ٤٢١ و گر نه پاداش او جهنم است و پروردگار تو به هيچ كس ستم نمى‌كند. و بدين گونه نظر مسئول بودن در برابر زينت دنيا را براى ما تعريف مى‌كند، و مقصود از تطورهاى آزمودن بشر است تا آن كه اندازه مسئوليت او شناخته شود.