تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٩ - پس از بلا يا شكنجه و عذاب است يا رحمت

گناهانى بوده است كه مرتكب آنها شده بودند، و به همان گونه كه درد نشانه بيمارى است، بلا نيز نشانه گناهكارى است، پس اگر كافر شوند و به گمراهى خود ادامه دهند و گرفتار بلا شوند، اين بلا نشانه آن است كه خدا آنان را به سبب گناهكار بودن بيم مى‌دهد، و آنان را از اين بلا رهايى نمى‌بخشد مگر آن كه خلوص نيت پيدا كنند،/ ٢٧١ و خلاصه آن است كه: خداوند سبحانه و تعالى از آن جهت انسان را مبتلاى به بلا مى‌سازد كه روح ايمان را در او ژرفتر سازد، ولى او گاه پس از رهايى از بلا كافر مى‌شود، و گاه بلا به عذاب تحول پيدا مى‌كند.

خداوند سبحانه و تعالى به عيسى (ع) گفت: «اى عيسى! مبادا نافرمان به من تو را به تمرد نسبت به من و نافرمانى برانگيزد، كه روزى مرا مى‌خورد و ديگرى را مى‌پرستد، و سپس در هنگام ناراحتى و بدبختى تو را مى‌خواند و من دعوت او را اجابت مى‌كنم، سپس بار ديگر به آنچه بر آن بود بازمى‌گردد، پس به تمرد نسبت به من برمى‌خيزد، يا در معرض خشم من قرار مى‌گيرد، پس سوگند به خودم كه او را چنان مى‌گيرم و گرفتار مى‌سازم كه هيچ پناهگاهى براى او وجود ندارد، و جز من پناهگاهى نيست».

پس بلا ميزان و ترازويى براى بنده است كه گاه از آن هدايت مى‌گيرد و خدا او را مشمول رحمت خويش مى‌سازد، و گاه طغيان مى‌كند و خدا بلا را به عذاب مبدل مى‌سازد؛ خدا كوه طور را به بالاى سر بنى اسراييل بالا برد و آنان را به آن تهديد كرد كه كوه را بر روى آنان فروخواهد افكند، ولى آنان نيت خود را خالص كردند پس خدا به ايشان بازگشت و توبه آنان را پذيرفت، و چون بار ديگر به گمراهى خويش بازگشتند، خدا عذاب را بر ايشان بازگردانيد، و بنا بر اين بر ما لازم است كه هميشه اين را بدانيم كه بلا زنگ و آژير بيم دادن است، پس از شنيدن آن به اصلاح انحراف خويش بپردازيم و رو به سوى خدا كنيم، پيش از آن كه به صورت عذابى فراگير درآمده باشد.

[٧٠] وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ‌- و به فرزندان آدم كرامت و عزت و حرمت بخشيديم.»